و شاگردش ثئوفرستوس از آن نگه‌دارى نموده است انجمنى شده بود قانونى كه در كشور شناخته شده و ثئوفرستوس خواسته‌هاى خود را ويژه آنجا ساخته و در سفارش نامه خود كه اكنون هم در دست هست (ديوگنس لائرسيوس) هم اين را گفته است، انجمنى بود دينى نزديك پرستشگاه آپولون لوكئيوس درياى تپه لوكابت در شمالى باخترى شهر آتن كه در آن خداوندان هنرها يا «موزها» را نيايش مى‌بردند. خانه‌ها و باغها داشت كه از ارسطو به يادگار مانده بود. سالخوردگانى در آنجا شد آمد داشتند كه رهبران آنجا را برمى‌گزيدند و جوانهايى كه بكار مهمانى ماهانه آنجا مى‌رسيدند و بيگانه‌ها را هم بدانجا مى‌خوانده‌اند. آنان در آنجا همزيستى داشته‌اند. مردم مى‌گفته‌اند كه آنان دوستاران ماكدونيا هستند و چندان شيفته آتنيان نيستند. ازين روى هم از گزند بدور نبودند. شاگردان ثئوفرستوس در آنجا دو هزار تن رسيده بودند (برهيه ١: ٢٥٥- آلفرد ريوو ٣١٧) رهروان (مشاؤن) پيرو ارسطو را مى‌توان چند دسته نمود: جانشينان او در لوكئيون و گزارندگان نگارشهاى او به يونانى يا لاتينى يا سريانى يا پهلوى يا عربى و گرايندگان به فلسفه او. در اين زمينه ابن نديم (ص ٣٠٩ و ٣١٢ و ٣١٥، ترجمه داج ٦١٤) و ابن فاتك (١٨٣) و ابن ابى اصيبعه (١: ٥٧) و ديگران از دانشمندان همچنين بارتلمى سنت هيلر در منطق ارسطو (١: ١٦٢- ١٧٩) و پرانتل در تاريخ منطق (ج ١) و برهيه در تاريخ فلسفه (١: ١٥٨- ١٦١ و ٢٥٥- ٢٥٩) ويگر در سرگذشت ارسطو و ژ. مورو (٢٩٢ و ٣٠١) و هاملين (ص ٦٢) و ديگران از آنان ياد كرده‌اند.

پيروان ارسطو يا رهروان را مى‌توان شش دسته برشمرد:

نخست- جانشينان او در لوكئيون كه نخستين آنان ثئوفرستوس‌Theophrastus ارسى است كه نزديك ٢٨٨ در هشتاد و پنج سالگى در گذشته. و آن آموزشگاه را پس از مرگ ارسطو از ٣٣٢ تا هنگام مرگ خود سى و پنج سال نگاه‌دارى كرده است.

از نوشته‌هاى اوست دفتر متافيزيك كه ترجمه فرانسوى دارد.

(ابن نديم ٣٠٩ و ٣١٢- ديباچه منطق ابن رشد- معارف ١٢٢).

اندرونيكوس‌Andronicu ردسى است كه دهمين يا يازدهمين جانشين ارسطو بازپسين آنان است و داستان نگاهدارى و نشر نوشته‌هاى ارسطو به دست يارى او را استرابون در جغرافيا و پلوتارخوس در سرگذشت سولاSylla آورده‌اند.