(منزوى ٨٠٣- مهدوى ١٥٩) را كه در ان از شفا و نجات بهره برده شده، من در فهرست دانشگاه (٣٧/ ٢٤٠١ و ٢/ ٥٣١٢) نوشته‌ام كه از ابن سينا نيست و نسخه‌هاى آن را هم در آنجا و در فهرست حكمت (ص ٣٨) نشان داده‌ام (فهرست مهدوى ص ٥٣ و ٦٢ و ١١٧ و ١٢١ و ش ١٧ و ٢٧ و ٦٢ و ٧٢ و ١٠٨ و ١٢١ و ٢١٣ و ٢٣٢)

گزارش‌نگاران نجات‌

١- امام ابو بكر ابو على محمد بن على بن احمد بن حارثان سرخسى درگذشته ٥٤٥ كه در تتمة صوان الحكمة بيهقى (ص ١٠١) و اتمام التتمة (١٥٩ ر) و المحمدون من الشعراء قفطى (ش ١٩٩) و خريدة القصر (ايران، برگ ٧٣) و گويا هم التحبير سمعانى (گ ١٠٠) از وى ياد شده است. او در المشيخه (٢٢٥ ر) مى‌نويسد كه وى اديب لغوى نحوى سراينده بوده و به انديشه پيشينيان و فلسفه و دانشهاى مهجور مى‌گرائيد و من او را ديدم و سروده‌هاى خود او و ديگران را از وى مى‌آورد.

نسخه شماره ٨٩٠ كوپرلو كه عكس آن در قاهره (ثانى ١/ ملحق ٣٣) و در دانشگاه تهران (٣: ٢٧١ ش ٦٤٩٤) هست گزارش او نيست بلكه از اسفراينى است.

٢- فريد خراسان على بن زيد بيهقى كه در همان تتمة (ص ١٠١) از ان ياد كرده است.

٣- امام فخر الدين محمد رازى كه در فهرست المخطوطات المصورة (١: ٢٢٥) از نسخه شماره ٢٤٣١ أياصوفيا در ٤٤٨ برگ بزرگ كه در سه باب: منطق و طبيعى و الهى است ياد شده است. اين نسخه هم از اسفراينى است نه رازى (فيلمها ٣:

٢٧٠) ٤- فخر الدين محمد بن على بن ابى نصر اسفراينى نيشابورى درگذشته نزديك ٧٦٠ نگارنده الميامر (ملك ص ٥٥٧ ش ٤٧٨٧- فيلمها ١: ٣٩٢) و گزارنده فصول ايلاقى.

(نشريه ٣: ٣٨٥ و ٤: ٤٨٠ و ١١ و ١٢: ٩٢٠- نشريه دانشگاه اصفهان ١: ٣٢٨) در اين گزارش منطق است و طبيعى و الهى و چنين آغاز مى‌شود: «سبحان من لا يعرف‌