توضيح المباني في شرح مختصر المعاني
(١)
فن دوم در علم بيان
٤ ص
(٢)
تعريف علم بيان
٥ ص
(٣)
دلالت و اقسام آن
١١ ص
(٤)
تعريف دلالت
١٦ ص
(٥)
اقسام دلالت معتبره
١٧ ص
(٦)
اشكال و انتقاد بر تعريف دلالات
١٩ ص
(٧)
جواب از اشكال مذكور
٢٠ ص
(٨)
دلالت التزام و شرط آن
٢٥ ص
(٩)
عدم قابيلت دلالت وضعيه براى اداء معانى مختلف بواسطه آن
٣٣ ص
(١٠)
قابل بودن دلالت عقليه براى اداء معانى مختلف بواسطه آن
٤٥ ص
(١١)
مجاز و كنايه
٤٩ ص
(١٢)
تشبيه و شرح آن
٥٣ ص
(١٣)
اركان تشبيه
٦٣ ص
(١٤)
مقصود از امر حسى
٧٧ ص
(١٥)
مقصود از امر عقلى
٨٠ ص
(١٦)
وجه شبه و بيان آن
٨٦ ص
(١٧)
مقصود از اشتراك تخييلى در وجه شبه
٨٩ ص
(١٨)
انتقاد و اشكال
٩٤ ص
(١٩)
اقسام وجه شبه
٩٧ ص
(٢٠)
امثله اقسام وجه شبه
١٢٣ ص
(٢١)
مقصود از تركيب در وجه شبه و طرفين تشبيه
١٢٨ ص
(٢٢)
مثال وجه شبه مركب حسى در جائيكه طرفين تشبيه مفرد باشند
١٢٩ ص
(٢٣)
مثال وجه شبه مركب حسى در جائيكه طرفين تشبيه مركب باشند
١٣٣ ص
(٢٤)
مثال وجه شبه مركب حسى با مختلف بودن طرفين تشبيه
١٣٥ ص
(٢٥)
وجه شبه مركب حسى و بديع
١٣٧ ص
(٢٦)
وجه شبه مركب عقلى
١٤٥ ص
(٢٧)
انتزاع وجه شبه از امور متعدد
١٤٩ ص
(٢٨)
مثال وجه شبه متعدد حسى و عقلى
١٥٥ ص
(٢٩)
مقصود از تمليح
١٥٩ ص
(٣٠)
مقصود از تهكم
١٦٠ ص
(٣١)
وهم و تضعيف آن
١٦١ ص
(٣٢)
ادات تشبيه و شرح آنها
١٦٥ ص
(٣٣)
غرض از تشبيه
١٧٢ ص
(٣٤)
اقسام تشبيه باعتبار مشبه و مشبه به
١٩٥ ص
(٣٥)
اقسام تشبيه
١٩٧ ص
(٣٦)
تقسيم ديگر براى تشبيه باعتبار طرفين
٢٠٣ ص
(٣٧)
تقسيم تشبيه باعتبار وجه شبه
٢٠٩ ص
(٣٨)
تقسيم ديگر براى تشبيه باعتبار وجه شبه
٢١٣ ص
(٣٩)
تشبيه مفصل
٢١٩ ص
(٤٠)
تشبيه قريب
٢٢١ ص
(٤١)
تشبيه غريب
٢٢٨ ص
(٤٢)
مقصود از تفصيل و بيان عرف وجوه و انحاء آن
٢٣٤ ص
(٤٣)
انحاء و وجوه تفصيل
٢٣٧ ص
(٤٤)
تبديل تشبيه قريب به بعيد
٢٤١ ص
(٤٥)
تقسيم تشبيه باعتبار ادات
٢٤٥ ص
(٤٦)
تقسيم تشبيه باعتبار غرض مترتب بر آن
٢٤٩ ص
(٤٧)
تقسيم تشبيه باعتبار قوت و ضعف
٢٥١ ص
(٤٨)
خاتمه مبحث تشبيه
٢٥٣ ص
(٤٩)
پايان كتاب
٢٥٨ ص
 
٢ ص
٣ ص
٤ ص
٥ ص
٦ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص
٢٠٨ ص
٢٠٩ ص
٢١٠ ص
٢١١ ص
٢١٢ ص
٢١٣ ص
٢١٤ ص
٢١٥ ص
٢١٦ ص
٢١٧ ص
٢١٨ ص
٢١٩ ص
٢٢٠ ص
٢٢١ ص
٢٢٢ ص
٢٢٣ ص
٢٢٤ ص
٢٢٥ ص
٢٢٦ ص
٢٢٧ ص
٢٢٨ ص
٢٢٩ ص
٢٣٠ ص
٢٣١ ص
٢٣٢ ص
٢٣٣ ص
٢٣٤ ص
٢٣٥ ص
٢٣٦ ص
٢٣٧ ص
٢٣٨ ص
٢٣٩ ص
٢٤٠ ص
٢٤١ ص
٢٤٢ ص
٢٤٣ ص
٢٤٤ ص
٢٤٥ ص
٢٤٦ ص
٢٤٧ ص
٢٤٨ ص
٢٤٩ ص
٢٥٠ ص
٢٥١ ص
٢٥٢ ص
٢٥٣ ص
٢٥٤ ص
٢٥٥ ص
٢٥٦ ص
٢٥٧ ص
٢٥٨ ص

توضيح المباني في شرح مختصر المعاني - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ١٨ - اقسام دلالت معتبره

٣- دلالت التزام.

دلالت مطابقه آنستكه تمام لفظ بر تمام موضوع‌له دلالت كند مانند دلالت لفظ انسان بر حيوان ناطق.

دلالت تضمّن آنستكه لفظ بر جزئى از معنايش دلالت كند و به عبارت ديگر از لفظى كه براى معناى مركّبى وضع شده تنها جزئش اراده شود مانند اراده حيوان از لفظ انسان.

دلالت التزام آنستكه لفظ بر امرى كه از معنايش خارج ولى لازمه آن است دلالت كند و بعبارت ديگر از لفظى كه بر معنائى وضع شده خارج لازمش را اراده نمايند مانند اراده كتابت بالقوّه از لفظ انسان.

دو دلالت اخير يعنى تضمّن و التزام را بنام دلالت عقليّه خوانند.

امّا تسميه دلالت تضمّن به عقليّه از اينجهت است كه وقتى كلّ تحقّق يابد بحكم عقل جزء نيز متحقّق است پس حاكم بتحقّق دلالت تضمن عقل ميباشد.

و امّا تسميه دلالت التزام به عقليّه، جهتش آنستكه وقتى ملزوم محقّق بود لازم نيز بحكم عقل تحقّق دارد لاجرم اينقسم از دلالت را صحيح است از اقسام دلالت عقليّه قرار دهيم.

ناگفته نماند كه ارباب منطق هرسه قسم را دلالت وضعيّه خوانده و وجه آن اينستكه وضع در حصول آنها دخيل مى‌باشد و آنچه در مقابل دلالت وضعيّه و طبعيّه است را دلالت عقليّه دانند همچون دلالت دود بر آتش.