توضيح المباني في شرح مختصر المعاني
(١)
فن دوم در علم بيان
٤ ص
(٢)
تعريف علم بيان
٥ ص
(٣)
دلالت و اقسام آن
١١ ص
(٤)
تعريف دلالت
١٦ ص
(٥)
اقسام دلالت معتبره
١٧ ص
(٦)
اشكال و انتقاد بر تعريف دلالات
١٩ ص
(٧)
جواب از اشكال مذكور
٢٠ ص
(٨)
دلالت التزام و شرط آن
٢٥ ص
(٩)
عدم قابيلت دلالت وضعيه براى اداء معانى مختلف بواسطه آن
٣٣ ص
(١٠)
قابل بودن دلالت عقليه براى اداء معانى مختلف بواسطه آن
٤٥ ص
(١١)
مجاز و كنايه
٤٩ ص
(١٢)
تشبيه و شرح آن
٥٣ ص
(١٣)
اركان تشبيه
٦٣ ص
(١٤)
مقصود از امر حسى
٧٧ ص
(١٥)
مقصود از امر عقلى
٨٠ ص
(١٦)
وجه شبه و بيان آن
٨٦ ص
(١٧)
مقصود از اشتراك تخييلى در وجه شبه
٨٩ ص
(١٨)
انتقاد و اشكال
٩٤ ص
(١٩)
اقسام وجه شبه
٩٧ ص
(٢٠)
امثله اقسام وجه شبه
١٢٣ ص
(٢١)
مقصود از تركيب در وجه شبه و طرفين تشبيه
١٢٨ ص
(٢٢)
مثال وجه شبه مركب حسى در جائيكه طرفين تشبيه مفرد باشند
١٢٩ ص
(٢٣)
مثال وجه شبه مركب حسى در جائيكه طرفين تشبيه مركب باشند
١٣٣ ص
(٢٤)
مثال وجه شبه مركب حسى با مختلف بودن طرفين تشبيه
١٣٥ ص
(٢٥)
وجه شبه مركب حسى و بديع
١٣٧ ص
(٢٦)
وجه شبه مركب عقلى
١٤٥ ص
(٢٧)
انتزاع وجه شبه از امور متعدد
١٤٩ ص
(٢٨)
مثال وجه شبه متعدد حسى و عقلى
١٥٥ ص
(٢٩)
مقصود از تمليح
١٥٩ ص
(٣٠)
مقصود از تهكم
١٦٠ ص
(٣١)
وهم و تضعيف آن
١٦١ ص
(٣٢)
ادات تشبيه و شرح آنها
١٦٥ ص
(٣٣)
غرض از تشبيه
١٧٢ ص
(٣٤)
اقسام تشبيه باعتبار مشبه و مشبه به
١٩٥ ص
(٣٥)
اقسام تشبيه
١٩٧ ص
(٣٦)
تقسيم ديگر براى تشبيه باعتبار طرفين
٢٠٣ ص
(٣٧)
تقسيم تشبيه باعتبار وجه شبه
٢٠٩ ص
(٣٨)
تقسيم ديگر براى تشبيه باعتبار وجه شبه
٢١٣ ص
(٣٩)
تشبيه مفصل
٢١٩ ص
(٤٠)
تشبيه قريب
٢٢١ ص
(٤١)
تشبيه غريب
٢٢٨ ص
(٤٢)
مقصود از تفصيل و بيان عرف وجوه و انحاء آن
٢٣٤ ص
(٤٣)
انحاء و وجوه تفصيل
٢٣٧ ص
(٤٤)
تبديل تشبيه قريب به بعيد
٢٤١ ص
(٤٥)
تقسيم تشبيه باعتبار ادات
٢٤٥ ص
(٤٦)
تقسيم تشبيه باعتبار غرض مترتب بر آن
٢٤٩ ص
(٤٧)
تقسيم تشبيه باعتبار قوت و ضعف
٢٥١ ص
(٤٨)
خاتمه مبحث تشبيه
٢٥٣ ص
(٤٩)
پايان كتاب
٢٥٨ ص
 
٢ ص
٣ ص
٤ ص
٥ ص
٦ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص
٢٠٨ ص
٢٠٩ ص
٢١٠ ص
٢١١ ص
٢١٢ ص
٢١٣ ص
٢١٤ ص
٢١٥ ص
٢١٦ ص
٢١٧ ص
٢١٨ ص
٢١٩ ص
٢٢٠ ص
٢٢١ ص
٢٢٢ ص
٢٢٣ ص
٢٢٤ ص
٢٢٥ ص
٢٢٦ ص
٢٢٧ ص
٢٢٨ ص
٢٢٩ ص
٢٣٠ ص
٢٣١ ص
٢٣٢ ص
٢٣٣ ص
٢٣٤ ص
٢٣٥ ص
٢٣٦ ص
٢٣٧ ص
٢٣٨ ص
٢٣٩ ص
٢٤٠ ص
٢٤١ ص
٢٤٢ ص
٢٤٣ ص
٢٤٤ ص
٢٤٥ ص
٢٤٦ ص
٢٤٧ ص
٢٤٨ ص
٢٤٩ ص
٢٥٠ ص
٢٥١ ص
٢٥٢ ص
٢٥٣ ص
٢٥٤ ص
٢٥٥ ص
٢٥٦ ص
٢٥٧ ص
٢٥٨ ص

توضيح المباني في شرح مختصر المعاني - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ١٢١ - اقسام وجه شبه

دوّم: آنكه هردو عقلى باشند.

سوّم: مشبه حسّى و مشبّه‌به عقلى باشد.

چهارم: عكس صورت سوّم يعنى مشبّه‌به حسّى و مشبّه عقلى باشد.

در نتيجه مجموع اقسام وجه شبه شانزده قسم ميشود زيرا سه قسم از هفت قسم گذشته هركدام بچهار قسم اخير تقسيم شده كه از ضرب سه در چهار دوازده حاصل شده كه باضافه چهار قسم ديگر مجموعا شانزده قسم ميگردد.

شرح فارسى‌

توضيح‌

قوله: فان قيل الخ: اشكال مذكور را ميتوان اينگونه تقرير نمود:

قبلا گفته شد:

وجه شبه يا واحد بوده يا بمنزله واحد و يا متعدّد ميباشد.

و هركدام از واحد و بمنزله واحد يا حسّى بوده و يا عقلى مى‌باشند.

اشكال اينستكه اين تقسيم صحيح نيست زيرا امكان ندارد وجه شبه حسّى باشد و جهتش آنستكه وجه شبه عبارتست از امرى كه مشبّه و مشبّه‌به در آن با هم مشترك هستند پس مى‌بايد امر كلّى بوده تا فرض اشتراك در آن بشود چه آنكه امر جزئى بملاحظه تشخّص و محدوديّتى كه دارد ممكن نيست بر افراد متعدّد قابل صدق باشد و اشتراك در آن ممتنع است از اينرو وجه شبه كه الزاما بايد معنائى‌