در تفاسير حديثى چون نور الثقلين و برهان و در منثور و صافى رواياتى شريف در ضمن اين كريمه آورده شد رجوع شود، و در معاد بحار (ج ٣ ص ٣٠٧ ط ١) نيز حديثى شريف در اين مقام مطلوبست.

بيان: بشر انسان ظاهرى است كه خود كلمه بشر بدان دال است چه بشره روى آشكار شى‌ء و صورت ظاهر آنست پس حديث شريف فرمايد بر قلب بشر خطور نكرده است يعنى اين انسانهاى ظاهرى از آن بيخبرند نه كامل و اهل باطن فافهم.

ص ٧٢ چه دنيا و آخرت بر مرد خدا حرام است.

دو عالم را به يك بار از دل تنگ‌

بدر كرديم تا جاى تو باشد

و ديگرى گفته است:

دنيا و آخرت به نگاهى فروختيم‌

سودا چنان خوش است كه يكجا كند كسى‌

مرد خدا خدا خواهد كه حسن مطلق است و دنيا و آخرت مظاهر جمال و جلال اويند. و اگر بهشت شيرين است بهشت آفرين شيرين‌تر است.

چرا زاهد اندر هواى بهشت است‌

چرا بيخبر از بهشت آفرين است‌

عبادت أحرار چنين است كه خدا خواهند و بس، در بحر المعارف آخوند ملا عبد الصمد همدانى منقول است كه:

فى كتاب فردوس العارفين قال امير المؤمنين عليه السلام: العارف اذا خرج من الدنيا لم يجده السائق و الشهيد فى القيامة، و لا رضوان الجنة فى الجنة، و لا ما لك النار فى النار، قيل و اين يقعد العارف؟ قال عليه السلام: