آغاز و انجام - الطوسي، الخواجة نصير الدين - الصفحة ٢٣٢
عابدان از گناه توبه كنند
عارفان از عبادت استغفار
و اين بيم و هراس از اين روى است كه اين اعمال و اشغال را شاغل و حاجز خود از حضرت ربوبى مىبينند.
بدين نمط اين كمترين به تقليد بزرگان در خاتمه دفتر دل به دلدل آمد و گفت:
خدايا دفتر دل شد حجابم
چو ديگرها رساله يا كتابم
كه نفس نوريم گرديده عاجز
ز كسب نورش از اين گونه حاجز
به حب سنگ و گل عامى جاهل
فرو ماند همى از عالم دل
حجاب ار سنگ وار گل شد حجاب است
حجاب ار دفتر دل شد حجاب است
حسن تا شاعرى شد پيشهى او
به سجع و قافيه است انديشهى او
به خوابش قافيه در خواب بيند
چنانكه تشنه چشمه آب بيند
كجا دارد حضورى با خدايش
كه از وى قافيه كرده جدايش
ز نظم و نثر خود در انفعال است
خموشى بهتر از اين قيل و قال است
به چندى دفتر دل را بيار است
نداند گيردش از چپ و يار است
به احسانت حسن را احسنش كن
مر اين يك دانه را صد خرمنش كن
اين تعليقات، فيض با بركات شهر ولايت رجب الاصب سنه يك هزار و چهار صد و پنج هجرى است، كه اين كمترين از فياض على الاطلاق علاوه بر توفيق درس و بحث و آثار قلمى ديگر، مصب آن قرار گرفته است.
دَعْواهُمْ فِيها سُبْحانَكَ اللَّهُمَّ وَ تَحِيَّتُهُمْ فِيها سَلامٌ وَ آخِرُ دَعْواهُمْ أَنِ الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ.
قم- حسن حسنزاده آملى