السخاء شجرة فى الجنة فمن كان سخيا أخذ بغصن منها فلم يتركه ذلك الغصن حتى يدخله الجنة، و الشح شجرة فى النار فمن كان شحيحا أخذ بغصن منها فلم يتركه حتى يدخله النار.

ص ٥٧ و اگر عقل كه مدرك عالم ملكوتست، شروع است در بيان كردن درهاى بهشت. هرگاه عمال و قواى كشور وجود انسان، تابع سلطان عقل نباشند، هر يك به خودكامى و خود خواهى انسان را به تباهى ميكشد و هرج و مرج و اضطراب در اين مملكت روى آورد و نفس را در اين حالت نفس مضطربه گويند و هيچ گاه نفس مضطربه به كمال مطلوب نفس ناطقه كه سعادت ابدى اوست نائل نمى‌گردد و جز شقاوت بهره‌اى نمى‌برد. و در صورت متابعت آنان مر عقل را، نفس ناطقه را نفس مطمئنه گويند كه بر اثر رياضت قوى را مسخر خود گردانيده است و حاكم مطلق بر آنان شده است كه هر يك را در وقت حاجت بكارش مى‌گمارد. مثلا وجود قوه غضبيه براى انسان لازم و ضرورى است و اگر اين قوه را نداشته باشد ناقص است چه به داشتن آن ناملايم را از خود دور مى‌كند و خود را از شر