است و عين دين است و خود صراط اللّه است و كسى اگر در برهه‌اى از زمان خارج از متن اين صراط اللّه باشد از مسير دين بدر بود و آنكه بدر بود متعدى از حدود اللّه بود و متعدى ظالم است و خداوند متعال فرمود وَ إِذِ ابْتَلى‌ إِبْراهِيمَ رَبُّهُ بِكَلِماتٍ فَأَتَمَّهُنَّ قالَ إِنِّي جاعِلُكَ لِلنَّاسِ إِماماً قالَ وَ مِنْ ذُرِّيَّتِي قالَ لا يَنالُ عَهْدِي الظَّالِمِينَ‌ (بقره ١٢٤) عهد خداوند امامت است چنانكه صدر آيه بر آن دلالت دارد پس متعدى از حدود اللّه كه ظالم است امام نخواهد بود پس امام بايد در تمام مدت عمر معصوم از تجاوز از حدود اللّه باشد و بر اين معنى صيغه مشتق اسم فاعلى ظالمين نيز بخوبى دلالت دارد.

صدوق ابن بابويه در اعتقادات فرمايد:

اعتقادنا فى الصراط انه حق و انه جسر على جهنم، و ان عليه ممر جميع الخلق قال اللّه تعالى و ان منكم الا واردها كان على ربك حتما مقضيا.

و نيز فرمايد:

و الصراط فى وجه آخر اسم حجج اللّه فمن عرفهم فى الدنيا و أطاعهم أعطاه اللّه جوازا على الصراط الذى هو جسر جهنم يوم القيامة.

اين سخنى بغايت استوار است و وجه آن از بيان نكته ياد شده دانسته شده است. در اين روايت كه ابن جمهور احسائى از حضرت امير المؤمنين على عليه السلام نقل كرده است، و در صافى از حضرت امام صادق عليه السلام روايت كرده است تدبر شود:

الصورة الانسانية هى اكبر حجج اللّه على خلقه، و هى الكتاب الذى كتبه بيده، و هى الهيكل الذى بناه بحكمته، و هى مجموع صور العالمين،