تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٥٩ - ٣- ٣- مشركان اعتراف مىكنند كه اين معبودها را پرستش مىكردند

مشهورى مى‌خوانيم" هر كس سنت نيكى بگذارد، پاداش كسانى كه به آن عمل كنند براى او هست بى آنكه از پاداش آنها كاسته شود، و هر كس سنت بدى بگذارد، گناه همه كسانى كه به آن عمل مى‌كنند بر او نوشته مى‌شود، بى آنكه از گناه آنها چيزى كاسته شود".

و به هر حال اين تعبيرهاى تكان دهنده قرآن و احاديث، مسئوليت رهبران را در برابر خدا و خلق خدا آشكار مى‌سازد.

*** سپس به دنبال سخنى كه از وجود گواه در امتى در چند آيه قبل به ميان آمد مجددا به سراغ آن بحث با توضيح بيشترى مى‌رود، و مى‌گويد:" به خاطر بياوريد آن روز را كه ما از ميان هر امتى گواهى از خود آنها بر آنها مبعوث مى‌كنيم" (وَ يَوْمَ نَبْعَثُ فِي كُلِّ أُمَّةٍ شَهِيداً عَلَيْهِمْ مِنْ أَنْفُسِهِمْ‌).

با اينكه علم خدا به همه چيز احاطه دارد، اما وجود اين گواهان مخصوصا از كسانى كه از ميان خود امتها برخاسته‌اند تاكيد بيشترى بر نظارت دائمى بر اعمال انسانها است، و هشدارى است بر اين مراقبت قطعى و هميشگى.

گرچه اين حكم عام شامل مسلمانان و پيامبر اسلام ص نيز مى‌شود، ولى براى تاكيد بيشتر خصوصا آن را مطرح كرده مى‌فرمايد:" و ما تو را شاهد و گواه بر اين گروه مسلمانان قرار مى‌دهيم" (وَ جِئْنا بِكَ شَهِيداً عَلى‌ هؤُلاءِ).

بنا بر آنچه گفته شد منظور از" هؤلاء" مسلمانانى است كه در عصر پيامبر ص مى‌زيستند و پيامبر ص ناظر و شاهد و گواه اعمال آنها بود، و طبعا بعد از پيامبر ص بايد كسى در ميان امت باشد كه شاهد و گواه اعمال آنها گردد.

شاهدى باشد پاك از هر گونه گناه و خطا تا حق شهادت را به خوبى بتواند ادا كند.

و از همين رو بعضى از مفسران (اعم از علماى تشيع و تسنن) خواسته‌اند آيه‌