تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤١٧ - شان نزول

ترجمه:

١٠٦- كسانى كه بعد از ايمان كافر شوند- به جز آنها كه تحت فشار واقع شده‌اند در حالى كه قلبشان آرام با ايمان است- آرى آنها كه سينه خود را براى پذيرش كفر گشوده‌اند غضب خدا بر آنها است و عذاب عظيمى در انتظارشان!.

١٠٧- اين بخاطر آنست كه زندگى دنيا (و پست) را بر آخرت ترجيح دادند، و خداوند افراد بى‌ايمان (و لجوج) را هدايت نمى‌كند.

١٠٨- آنها كسانى هستند كه خدا (بر اثر فزونى گناه) بر قلب و گوش و چشمانشان مهر نهاده (به همين دليل چيزى نمى‌فهمند) و غافلان واقعى آنهايند.

١٠٩- و قطعا آنها در آخرت زيانكارانند.

١١٠- اما پروردگار تو نسبت به كسانى كه بعد از فريب خوردن (به ايمان بازگشته‌اند و) هجرت كردند و جهاد و استقامت در راه خدا به خرج دادند پروردگار تو بعد از انجام اين كارها غفور و رحيم است (و آنها را مشمول رحمت مى‌سازد).

١١١- به ياد آوريد روزى را كه هر كس (در فكر خويشتن است و) به دفاع از خود برمى‌خيزد و نتيجه اعمال هر كسى بى‌كم و كاست به او داده مى‌شود و به آنها ظلم نخواهد شد.

شان نزول:

بعضى از مفسران در شان نزول آيه نخست چنين نقل كرده‌اند كه اين آيه در مورد گروهى از مسلمانان نازل گرديد كه در چنگال مشركان گرفتار شدند و آنها را مجبور به بازگشت از اسلام و اظهار كلمات كفر و شرك كردند.

آنها" عمار" و پدرش" ياسر" و مادرش" سميه" و" صهيب" و" بلال" و" خباب" بودند، پدر و مادر عمار در اين ماجرا سخت مقاومت كردند و كشته شدند، ولى عمار كه جوان بود آنچه را مشركان مى‌خواستند به زبان آورد.

اين خبر در ميان مسلمانان پيچيد، بعضى غائبانه عمار را محكوم كردند و گفتند: عمار از اسلام بيرون رفته و كافر شده، پيامبر ص فرمود: چنين نيست‌