خود را در سر چهار راهیهایی می‌بیند و هیچ گونه اجباری ندارد که فقط یکی‌ از آنها را انتخاب کند ، سایر راهها بر او بسته نیست ، انتخاب یکی از آنها به نظر و فکر و اراده و مشیت شخصی او مربوط است . یعنی طرز فکر و انتخاب اوست که یک راه خاص را معین می‌کند . اینجاست که پای شخصیت و صفات اخلاقی و روحی و سوابق تربیتی و موروثی‌ و میزان عقل و دور اندیشی بشر به میان می‌آید و معلوم می‌شود که آینده‌ سعادتبخش یا شقاوت بار هر کسی تا چه اندازه مربوط است به شخصیت و صفات روحی و ملکات اخلاقی و قدرت عقلی و علمی او و بالاخره به راهی که‌ برای خود انتخاب می‌کند . تفاوتی که میان بشر و آتش که می‌سوزاند و آب که غرق می‌کند و گیاه که‌ می‌روید و حتی حیوان که راه می‌رود وجود دارد ، این است که هیچ یک از آنها کار و خاصیت خود را از چند کار و چند خاصیت برای خود انتخاب‌ نمی‌کنند ، ولی انسان انتخاب می‌کند ، او همیشه در برابر چند کار و چند راه قرار گرفته است و قطعیت یافتن یک راه و یک کار فقط به خواست‌ شخصی او مرتبط است .