است به او نمی‌رسد مگر آنکه پاداشی مانند پاداش شهید برای او خواهد بود . اکنون حدیث دیگری در این زمینه نقل می‌کنم : در کافی جلد ٨ ( روضه ) صفحه ١٠٨ نقل می‌کند که عبیدالله حلبی از امام صادق ( علیه السلام ) درباره‌ و با سؤال کرد که در یک محله از شهری پدید می‌آید و شخصی خود را به محله‌ دیگر منتقل می‌کند ، و یا و با در شهری پیدا می‌شود و آن شخص از آن شهر به‌ شهر دیگر می‌رود . آیا این کار جایز است یا نه ؟ « لابأس ، انما نهی رسول الله صلی الله علیه و آله و سلم عن ذلک لمکان‌ ربیئة کانت بحیال العدو فوقع فیهم الوبا فهربوا منه فقال رسول الله صلی‌ الله علیه و آله: الفار منه کالفار من الزحف کراهیة ان لایخلو مراکزهم .» مانعی ندارد ، همانا علت اینکه رسول خدا ( ص ) در یک جریان بخصوصی‌ مردم را از خروج از سرزمین و با منع کرد این بود که مسلمانان در موقعی که‌ در مقابل دشمن قرار گرفته بودند و لازم بود مرکز خود را حفظ کنند ، ناگهان‌ وبا پیدا شد و آنها از آن محل گریختند . رسول خدا ( ص ) فرمود : فرار از این وبا مثل فرار از میدان جنگ است و گناه محسوب می‌شود . رسول خدا این‌ جمله را گفت که مرکز را در مقابل دشمن تخلیه نکنند . گفته امام صادق ( علیه السلام ) توضیح می‌دهد که منظور رسول خدا در واقعه‌ خاصی که فرار از وبا یا طاعون را نهی کرده این بوده که مسلمانان به واسطه‌ آمدن وبا وظیفه‌ای را که در مقابل دشمن دارند از یاد نبرند و خود را دچار مخاطره و مهلکه بزرگتر نکنند ، نه