انسان و سرنوشت - مطهری، مرتضی - الصفحة ١١٦
از معتزله علنا اظهار میکردند که نوشتن نظیر قرآن و حتی بهتر از آن غیر ممکن نیست . بنابراین نسبت به اینکه قرآن کتاب آسمانی است و از مبدأ وحی نازل گردیده است اعتراض داشتند [١] . عقیده آنها درباره خدا پاکتر و بلندتر از عقیده متشرعین و مستمسکین به مقبولات عامه و موازین شرعیه و اهل سنت [ اشاعره ] بود ، زیرا معتزله به هیچ نحو زیر بار این فکر نمیرفتند که آفریدگار جهان ممکن است به صورت جسمانی ظاهر شود و گوششان حاضر به شنیدن این حرف نبود . در خبر است از پیغمبر اکرم که فرمود : " همچنانکه ماه تمام را در جنگ بدر دیدی ، روزی هم خدای خود را خواهی دید " [٢] و چون متشرعین کلام مزبور را به منطوق آن تلقی میکردند ، لذا این مسأله همواره سنگ راه معتزله بود ، بنابراین در مقام تفسیر و توضیح برآمدند و میگفتند انسان پس از مرگ ، خدا را به چشم
[١] معتزله به شهادت تاریخ ، مدافعین سرسخت و با ایمان قرآن بودند و با زنادقه و عقاید فلاسفه سخت مبارزه میکردند ، و اگر طبق نظر آقای دوزی آنها قرآن را از مبدأ وحی نمیدانستند ، به چه مناسبت خود را ملزم به دفاع میدانستند ؟ ! [٢] منظور حدیثی است که در کتب کلام ( نه در کتب حدیث ) به این مضمون نقل شده است : " انکم سترون ربکم یوم القیامه کما ترون القمر
لیلة البدر » " یعنی شما در قیامت خدای خود را خواهید دید آن طور که ماه شب چهارده را میبینید . مستشرق نامی کلمه " البدر " را در جمله بالا که به معنی ماه تمام ( ماه شب چهارده ) است ، خیال کرده است که اشاره به جنگ بدر است و آنگاه برای اینکه معنی درست بیاید ، صیغه مضارع ( ترون ) را ماضی ( رأیتم ) ترجمه کرده است ! این حدیث سرگذشتی دارد که مفصل است و تا آنجا که قرائن نشان میدهد یک نوبت در دست بعضی از راویان حدیث تغییر شکل داده است و همان تغییر شکل یافته ، دوباره در دست علمای کلام مسخ شده و برای سومین بار در دست این مستشرق عالیقدر به این صورت مضحک درآمده است . در قرآن کریم صریحا رؤیت خداوند با چشم نفی شده >