« الذین قال لهم الناس ان الناس قد جمعوا لکم فاخشوهم فزادهم ایمانا و قالوا حسبنا الله و نعم الوکیل ٠ فانقلبوا بنعمة من الله و فضل لم‌ یمسسهم سوء و اتبعوا رضوان الله و الله ذو فضل عظیم »[١] .
آنان که مردم به آنها گفتند جمعیتی انبوه برای نابودی شما گرد آمده‌اند ، پس بترسید از آنها ، اما این تهدید جز بر ایمان آنها نیفزود و گفتند حمایت خدا ما را بس است و او خوب کارگزاری است ، پس بازگشتند با نعمتی از خداوند و تفضلی از جانب او در حالی که هیچ گونه بدی به آنها نرسیده بود و تنها خشنودی خدا را در نظر گرفتند و پی‌جویی کردند . خداوند صاحب تفضلی بزرگ است .
با این بیان امتیاز کامل اعتقاد به قضا و قدر الهی طبق تعلیمات قرآن‌ مجید از اعتقاد به سرنوشت و قضا و قدر مادی که یک نفر ماتریالیست طبق‌ نظام علت و معلول مادی دارای آن است ، کاملا روشن است .
یک نفر مادی هر اندازه به مسلک و روش و آیین خود مؤمن و معتقد باشد ، بیش از این عقیده ندارد که به هر اندازه سعی و کوشش و مجاهدت در راه‌ تحقق بخشیدن به آرمان خود به خرج دهد ، نتیجه می‌گیرد . اما یک نفر مسلمان مؤمن و معتقد به قضا و قدر الهی عقیده دارد که جهان طوری ساخته‌ شده است که اگر او در راه عقیده و ایمان خود فداکاری کند و کوشش به خرج‌ دهد ، دستگاه علی و معلولی جهان به حمایت او برمی‌خیزد و او را از پشتیبانی خود بهره‌مند

[١] آل عمران / ١٧٣ و . ١٧٤