کرد که در شام طاعون است و تصمیم گرفت وارد شهر نشود و به اعتراض‌ ابوعبیده جراح که گفت آیا می‌خواهی از قضا و قدر الهی فرار کنی ، جواب‌ داد ، عبدالرحمن بن عوف روایت کرد که از رسول خدا ( ص ) شنیده است‌ اگر در شهری طاعو ن پیدا شد و شما در آن شهر بودید ، از آن شهر خارج‌ نشوید ، ولی اگر در شهری پیدا شد و شما در خارج آن شهر بودید ، داخل آن‌ شهر نشوید . علیهذا حدیث صحیح بخاری یا مربوط به آن جریانی است که امام صادق ( علیه السلام ) درباره وبا توضیح داده است و یا جریانی که امام صادق ( ع ) توضیح داده یک جریان دیگر بوده و این حدیث مربوط به او نیست ، این‌ حدیث مربوط به این است که مردم مبتلا به طاعون رعایت حال مردم جاهای‌ دیگر را بکنند و از شهر خارج نشوند و به جای دیگر نروند . به هر حال ، قطعا آنچه از ظاهر حدیث عایشه استفاده می‌شود مقصود نیست و ناقلان حدیث‌ در نقل مضمون آن دچار اشتباه شده‌اند . . ٢ در کافی جلد ٢ صفحه ٥٨ باب فضل الیقین از امام صادق ( علیه السلام‌ ) روایت می‌کند : « ان امیرالمؤمنین علیه السلام جلس الی حائط مائل یقضی بین الناس فقال‌ بعضهم : لا تقعد تحت هذا الحائط فانه معور فقال امیرالمؤمنین علیه السلام‌ : حرس امرءا اجله . فلما قام سقط الحائط . قال : و کان امیرالمؤمنین‌ علیه السلام مما یفعل هذا و اشباهه ، و هذا الیقین » . علی ( علیه السلام ) در پای دیوار کجی نشسته بود و میان مردم