بن عبد الله القزويني (زندگى در اواخر قرن چهارم).
اليقين ٣٥ - ٣٧ / ١٨٦ - ١٩٠ درباره مؤلف نك‍: نجاشى ص ٢٦٧ ش ٦٩٣. قزويني از هارون بن موسى التلعكبرى (م ٣٨٥) (مق‍: النابس، ص ١٢٩) روايت مى كند و بنا به گفته نجاشى او اولين كسى است كه در سال ٣٥٦ تأليفات عياشي را به بغداد آورد. او احتمالا همان أبو الحسن على بن محمد بن عبد الله القاضى القزويني (درباره او نك‍: تاريخ بغداد ١٢ / ٨٥، القزويني ٣ / ٤٠٨ - ٤٠٩) است. ابن طاووس بر چنين باور است كه نسخه او در حيات مؤلف كتابت شده بوده است. زمانى كه ابن طاووس از تسمية با عنوان " برواية القاضى...
القزويني من رجالهم " ياد مى كند نامحتمل است كه مقصود او اين باشد كه قزويني سنى بوده بلكه بيشتر مقصود او آنست كه وى از راويان سنى نقل كرده است.
٦٢٠. * * كتاب التواقيع من اصول الاخبار / أبو طالب عبد الله بن الصلت القمى (زندگى در اوائل قرن سوم) فرج المهموم ٣، ١١٤ - ١١٥ درباره مؤلف نك‍: نجاشى ص ٢١٧ ش ٥٦٤; طوسى، فهرست ص ١٣٤، ش ٤٤٩.
نجاشى براى او تنها از كتاب التفسير ياد مى كند در حالى كه طوسى يك " كتاب " براى او مىشناساند. در فرج المهموم ص ٣ از مؤلف با عنوان " صاحب التواقيع " ياد كرده كه هويت وى روشن است چرا كه ابن طاووس در آنجا به روايتى اشاره مى كند كه متن كامل آن را در فرج المهموم ١١٤ - ١١٥ (و از آنجا بحار ٥٨ / ٢٥٥) آورده است (محقق به اشتباه چنين فرض كرده كه ارجاع به عبد الله بن جعفر الحميرى است، نك‍: فرج المهموم ٣ پاورقى ١). نيز نك‍: -> التوقيعات.
٦٢١. كتاب التوحيد / أبو جعفر محمد بن على ابن بابويه (م ٣٨١) ذريعه ٤ / ٤٨٢ ش ٢١٥٤ فلاح ٩٩ / ٩٤

(٥٧٦)