كتابخانه ابن طاووس (فارسي) - إتان گلبرگ - الصفحة ٣٠٠

السلام في التوحيد " آمده كه نشان مى دهد مفضل آن را از امام ششم [ع] نقل كرده است.
اما ابن طاووس يادآور اين نكته نشده و تنها از " كتاب الاهليلجة " سخن مى گويد كه در آن امام صادق [ع] در مناظره با يك هندي درباره علم خداوند غلبه كرد. (الامان; مق‍:
Matar صص ٥٧ - ٥٩).
اين تأليف جداى از " توحيد " است كه منسوب به مفضل مى باشد (كتاب التوحيد والاهليلجة كه در سزگين آمده گويا در اثر ادغام اين دو عنوان است). مجلسى هر دو را بطور كامل نقل كرده (توحيد در بحار ٣ / ٥٧ - ١٥١ واهليلجه در بحار ٣ / ١٥٢ - ١٩٨). آنها (با كتاب مصباح الشريعة) در مجموعه‌اى در كتابخانه پرينستون New Series Shelf mark ١٣٠٧ به شرح زير آمده است:
توحيد المفضل (ms New Series ٥٢٧) برگهاى ١ - پ تا ١٧٠ ر; مصباح الشريعة. ms) New Series ٧٤٤ برگهاى ١٧١ - پ تا ٣٠٩ - پ; اهليلجة (New Series ٣٢٨. ms) برگهاى ٣١٠ - پ تا ٣٨٩ - پ (در برگ نخست مجموعه، اشتباها " الاهليلجيه " آمده همچنين نك‍: -> كتاب (المفضل بن عمر الجعفي).
در الامان، كتاب اهليلجه با كتاب المفضل بن عمر ومصباح الشريعة، ميان كتبي ياد شده كه مسافر بايد همراه خود داشته باشد. عنوان " اهليلجه " اشاره به ميوه درختى است كه براى مقاصد طبى توسط طبيب هندي كه با امام مناظره كرده استفاده مى شده است. امام صادق [ع] اهليلجه را به عنوان نقطه شروع دو برهان براى اثبات وجود خداوند استفاده مى كند (برگهاى ٣١٣ - ر به بعد، ٣٥٢ - ر به بعد); متنى كه در فرج المهموم ١١ - ٢٠ آمده (با كمى اختلاف) در برگهاى ٣٤٢ - ر تا ٣٥٢ - پ آمده است; همچنين برگهاى ٣٥٢ - ر تا ٣٦١ - پ مشتمل بر متنى است كه ابن طاووس آن را در فرج المهموم ص ٢٠ (سطر ٢ تا ٥) نقل به معنى مى كند. عبارت نقل شده در فرج المهموم ص ٢١ سطرهاى ٤ - ٦ مطابق با برگ ٣٨١ - پ سطرهاى ٢ - ٦ مى باشد.
١٨٧. - كتاب الاحتجاج / أبو منصور احمد بن على بن ابى طالب الطبرسي (زندگى در اوائل قرن ششم)