في التصنيف في شرح السعادة بشهادة صاحب المقام الشريف، كه باب " عمل يوم عاشوراء " را تشكيل مى دهد (اقبال ٣٣ - ٣٧ / ٥٦٢ - ٥٦٧) هرگز تأليف مستقلى نبوده است (مق‍: ذريعه ١٨ / ٣٢٦ ش ٣٠٤).
بر مبناى آنچه در اقبال (٢٢٥ / ٧٢٨) آمده، ابن طاووس املاى اين تأليف را در دوشنبه ١٣ جمادى الاول ٦٠٥ تمام كرده است. اين اشتباهى است كه strothmann (ص ١٣١ پاورقى ٩) متوجه شده است. حدس وى به جاى تاريخ فوق، ٦٤٥ مى باشد به اين دليل كه اين تنها سال زندگى ابن طاووس (به استثناى ٦٠٥) است كه با عدد ٥ تمام مى شده و در آن ١٣ جمادى الاول، مطابق دوشنبه بوده است. اما وى احتمال ديگر را ملاحظه نكرده و آن تبديل خمس به خمسين است (يعنى: ٦٥٠). اين از نسخه‌اى كه از آن در ذريعه نقل شده تأييد مى شود، در آنجا خاطرنشان كرده كه ابن طاووس در حالى كه شصت سال داشته (٦٤٩) تأليف آن را آغاز كرده است. به گفته - wustenfeeld mahler, ١٣ جمادى الاول ٦٥٠ در روز دوشنبه رخ داده است. (نيز مق‍:
(١٨٨ / new and full moons p, goldstine / h / h اقبال در كربلا به اتمام رسيد جايى كه وى كشف و فرج المهموم را نيز در آنجا تأليف كرده.
ابن طاووس در سال ٦٥٦، در آخر باب محرم، بابى درباره سقوط عباسىها افزوده است. او باب ديگرى در ١٣ ربيع الاول ٦٦٢ به كتاب افزوده زمانى كه او در اين انديشه بود كه خود وى همان شخصى از اهل بيت است كه امت را بعد از بنى عباس رهبرى خواهد كرد (اقبال ٧١ / ٥٩٩ - ٦٠٠، نك‍: باب اول فصل اول). دستكارى ديگرى نيز از وى در اقبال ٢٦٧ / ١٥ وجود دارد. او در آنجا مى گويد: ما تعليقه شگفتى را در يك كتاب قديمى كه در ١٤ صفر ٦٦٠ به دستمان رسيد بعد از تأليف اين كتاب، بدست آورديم. همينطور او در اقبال (٤٤١ / ٢١٢) از دعايى كه در رمضان اندكى پس از تأليف كتاب، خوانده ياد كرده است. احتمالا اضافات ديگرى نيز در آن وجود دارد كه خود به صراحت از آن ياد نكرده است (نك‍: -> مجموعه مولانا زين العابدين، -> المصباح [ابن باقى]).

(٧٠)