براى اين كتاب دعا نك‍: بروكلمان ١ / ٦٥٧ ش ٢ (با ياد از نسخه خطى پاريس و patna) ذيل ١ / ٩١٢ ش ٢). بنابر گفته آقا بزرگ در بعضى از نسخه‌هاى مهج آمده است كه اين تأليف در هفتم جمادى الاول ٦٦٢ به اتمام رسيده است. اين كه در سعد از آن ياد شده، شايد بتوان به اين صورت توجيه كرد (بر خلاف بسيارى از تأليفات ابن طاووس) كه مهج در يك زمان بسيار طولانى نوشته شده است، قرائن داخلى در اثبات اين حدس وجود دارد. جمله‌اى در مهج الدعوات (ص ٨٤) محتملا در سال ٦٥٠ نوشته شده است (نك‍:
> كتاب عتق [شماره ٣١٣]). ابن طاووس در جاى ديگر (مهج ص ٢٩، ٣٤٢) به در گذشت محمد بن محمد الاوى كه در ٦٥٤ رخ داده اشاره مى كند و مى گويد (مهج ص ٣٤٧) كه كتابخانه او (يعنى: ابن طاووس) داراى بيش از هفتاد مجلد ادعيه است - اضافه بر شصت و اندى كتاب كه در كشف بدان اشاره كرده -. حداقل در مهج يك بار مطالبى افزوده شده است: نك‍:> شرح الدعاء الجوشن.
از يك ترجمه فارسى كه بوسيله على بن محمد بن اسد الله الاصفهانى صورت گرفته در روضات ٤ / ٢١٣ ياد شده است. براى ترجمه ديگر نك‍: مشار، فهرست ص ١٣١٣. o اضافه بر چند نسخه خطى، من از چاپ سنگى ١٣٢٣ استفاده كرده ام كه همراه با " مجتنى " چاپ شده است (با صفحه شمارى مستقل). چاپ‌هاى ديگر عبارتند از چاپ بمبئى ١٢٩٩ و ايران ١٣١٨ (هيچكدام ديده نشد).
٣٤. محاسبة النفس ذريعه ٢٢ / ١٢١ ش ٢٢١٠، ص ١٢٢ [ش ند].
نك‍: بروكلمان، ذيل ١ / ٩١٢ ش ١٣. اين تأليف مختصر كه مجلسى مكرر در بحار از

. دو ترجمه يكى از على نقى؟ و ديگرى [مجهول المترجم] به شماره‌هاى ٣١١٧ و ٣٣٣٠ + ٣٣٢٩ (به ترتيب) در كتابخانه رضوى (فهرست الفبايى ص ٥٧١) نگهدارى مى شود. دو نسخه ديگر به شماره ٢٦٢٦ و شماره ٦٧٤١ در كتابخانه آية الله مرعشى موجود است. ترجمه‌هاى ديگرى از آن در ذريعه ياد شده است. يك ترجمه بدون نام مترجم در فهرست دانشگاه ١ / ٤٠ شناسانده شده است. ترجمه ديگرى از آن بدون نام مترجم) در كتابخانه وزيرى يزد (فهرست ج ١ ص ٦٩) موجود است. م

(٨٦)