است. زمانى كه مجلسى از كتاب علامه حلى با همان عنوان نقل مى كند، براى پرهيز از اشتباه، عنوان كامل كتاب را مى آورد. نوري طبرسي بعضا رموز " شف " و " كشف " را با يكديگر خلط مى كند (رمز اخير را مجلسى براى اشاره به كشف الغمه اربلى به كار مى برد) و بنابراين وقتى به توسط بحار نقل مى كند، قطعاتى از اربلى را به " اليقين " نسبت مى دهد (مث‍: مستدرك ٥ / ٢٣٢).
چاپ ١٣٦٩ نجف (= اليقين ١) بر مبناى دو نسخه مى باشد (نك‍: اليقين ١ ص ٢٠٧). آقا بزرگ به اين چاپ اشاره نمى كند اما بجاى آن از چند نسخه ء خطى كه بعضى با اليقين ١ اختلاف قرائت دارند ياد مى كند (نك‍: مث‍: -> كتاب اسماء مولانا على [ع] [ناشناخته]، -> حجة التفضيل، -> كتاب مولد مولانا على بالبيت). چاپ محقق بيروت ١٤١٠ (= اليقين ٢) مبتنى بر سه نسخه (كه غير از دو نسخه ء مورد استفاده در اليقين ١ است) بوده والتحصين نيز به آن ضميمه شده است. بر روى هم محققان چ ٢ (در صص ٥٣ - ٥٤) پانزده نسخه باقى مانده اليقين را شناسانده اند.
ابن طاووس در اليقين اظهار مى كند كه او تنها از راويان غير شيعى نقل كرده و بالنتيجه بيشتر منابع مورد استفاده وى سنى مى باشد. منابع شيعى براى رواياتى استفاده شده كه ابن طاووس اسانيد آنها را غير شيعى تلقى مى كند. ابن طاووس كلمه ء غير شيعى را در محدودترين معنا تفسير مى كند، بنابراين حتى اگر همه ء افراد سند غير از راوى نخست شيعى باشند وى حديث را مى آورد. نك‍: مث‍: -> الانتصار -> كتاب المواليد (ابن الخشاب). ابن طاووس يادآور مى شود (اليقين ٢٠٣ / ٥١٩) كه همه ء كتابهايى كه در اليقين از آنها نقل كرده در كتابخانه ء او وجود داشته و وقف فرزندان پسر خود كرده است (وقفناها). نيز نك‍: باب سوم، فصل دوم.
چندين شاهد براى اينكه تمامى چاپها مشتمل بر متن كامل نيست وجود دارد.
ابن طاووس در اليقين ٥ / ١٢٢ مى گويد: اليقين را با فهرست تفصيلى ابواب آغاز خواهد كرد اما چنين فهرستى در اين چاپها نيامده است. او در اليقين ٧٩ / ٢٧٩ از يك اشاره پيشين به ابن جحام ياد مى كند كه از نسخه‌هاى چاپى سقط شده است. اربلى (م

(١٠٩)