هيچ گزارشى در باره اينكه ابن طاووس عراق را جز براى زيارت مكه در سال ٦٢٧ ترك كرده باشد، وجود ندارد. (٩٢) در الامان كه به احتمال در بازگشت به بغداد نوشته شده (٩٣) او مى گويد: سفرهاى او در شمال از سامرا و در جنوب از نجف فراتر نمى رود (٩٤) و نشانه‌اى ‌ از اينكه اين الگو در سالهاى بعد عوض شده است وجود ندارد.
اطلاعى از اينكه وى دوباره به حج رفته در دست نيست زيرا اين كار خطرناكى در آن زمان بوده و در برخى مواقع هيچ كاروانى از عراق بيرون نمى رفته است.
ظاهرا وضع مالى ابن طاووس مناسب بوده است. در وصيت وى به فرزندش محمد مى گويد كه در تأسى به سنت رسول خدا [ص] وعلى [ع] هيچ طلا و نقره‌اى براى فرزندانش به ارث نخواهد گذاشت. (٩٥) و بجاى آن تنها املاك و زمينهايى كه در سالهاى متمادى خريدارى كرده بود باقى خواهد گذاشت. ٩٥ وى تأكيد مى كند كه ثروت في حد نفسه مذموم نيست تا زمانى كه انسان با اين آگاهى و علم عمل كند كه همه املاك از آن

گفتند ٧٥ سال شمسى و يكى ٧٤ سال شمسى. دو نفر ديگر بيش از هشتاد سال شمسى مهلت دادند نك‍: فرج المهموم صص ١٥٠ - ١٥١.
(٩١). درباره تقاضاى ابن طاووس نك‍: فلاح صص ٧٣ - ٧٤ / ٧١. كسانى كه قبل از ابن طاووس خواستند تا اجسادشان براى تدفين به يكى از عتبات شيعه برده شود فراوان بودند، نك‍: الشبيبي، مورخ العراق ابن الفوطى ج ٢ / ١ صص ٩٢ - ٩٧. منابع اوليه صريحا مى گويند ابن طاووس د ر نجف دفن شده است نك‍: الحوادث الجامعه ص ٣٥٦، بحار الانوار ١٠٧ / ٤٥، ٢٠٦ - ٢٠٧، ٢٠٨ (به نقل از شهيد اول). مؤلفان بعدى كمتر در اين باره يقين دارند. بحراني مى گويد: اكنون محل دفن روشن نيست (لؤلؤة البحرين، نجف ١٣٨٦ ص ٢٤١ و از آنجا: روضات ٤ / ٣٣٨، نيز نك‍: نامه دانشوران ١ / ١٧٧). قبر مشهورى منسوب به على بن طاووس (اشاره به خود او يا فرزند او على) در حله وجود دارد، مق‍: مقدمه محققين بر چاپ دوم اليقين ص ١١٢، كركوش ١ / ٢٦ (با دو عكس قبر، بين صفحات ٢٤ - ٢٥). نوري طبرسي از عقيده‌اى ياد مى كند كه اين قبر ابن طاووس است اما خود ترديد دارد (مستدرك چ سنگى ٣ / ٤٧٢، مق‍: قمى، فوائد الرضوية ص ٣٣٧).
(٩٢). فلاح صص ٧٠ - ٧١ / ٦٨ - ٦٩ ٢٧٤ / ٢٤٨. درباره حج از عراق در آن سال نك‍: الحوادث الجامعه ص ١٦. در دوره المستنصر، ابن طاووس براى زيارت قبر امام رضا اجازه يافت، اما وقتى كه به او گفته شد در اين سفر ماموريت ديپلماتيك را نيز انجام دهد، نرفت، مق‍: كشف المحجة ص ١٤٨.
(٩٣). نك‍: باب دوم فصل دوم.
(٩٤). الامان صص ١٤٣ / ١٥٠ - ١٥١.
(٩٥). كشف صص ١٢٢ - ١٢٣.

(٣٤)