زمان وى بوده، اما همه رشته‌ها بطور مساوى در نقلهاى باقى مانده در كتابها نمود ندارد.
اين بطور خاص مى تواند ناشى از اين باشد كه برخى از كتابها وى، بيش از ديگر كتابهاى او برجاى مانده است. در عين حال، اين مطلب منعكس كننده ء علائق خاص ابن طاووس نيز مى باشد. بنابراين، اين حقيقت كه كلام وفقه براى او جذابيتى نداشته در تعداد نسبتا اندك نقلهائى كه در باره اين موضوعات آمده انعكاس يافته است; از سوى ديگر علاقه ء گسترده او به ادب سنى (حداقل تا اندازه‌اى به خاطر درگير شدن وى در مناظره باسنيان) نه تنها سبب شد تا وى تعداد زيادى از متون اهل سنت را در كتابخانه‌اش نگهدارى كند بلكه از بسيارى از آنها در آثار خود نقل كند. در واقع، از عناوينى كه در نوشته‌هاى برجاى مانده ابن طاووس آمده، نزديك به ٢٢٠ (حدود يك سوم) آثار سنى هستند و مى دانيم كه بسيارى از اين كتابها، جزو كتابخانه او بوده است. ٥٢ ابن طاووس از آثار معاصران خود آگاه بوده است. برخى از كتابهايى كه او از آنها نقل كرده عبارتند از: معجم البلدان ياقوت ٥٣ (م ٦٢٦)، تاريخ ابن اثير (م ٦٣٠)، عوارف المعارف أبو حفص سهروردي (م ٦٣٢)، مطالب السئول في مناقب آل الرسول از محمد بن طلحه الحلبي (م ٦٥٢) و تاريخ ابن الساعي (م ٦٧٤) كه ابن طاووس با او آشنائى داشته است. ٥٤ براى بدست آوردن وسعت كتابخانه ء وى بايد به دوامر توجه كرد. اولين مسأله توجه به تعداد مجلدات (بيش از توجه به عناوين) است. آنچه مى توانيم بر آن تكيه كنيم علاوه بر آگاهيهايى كه ابن طاووس بدست داده اطلاعاتى است كه ما درباره تعداد كتابهاى وى در دست داريم.
به عنوان مثال او از يك نسخه ء ده جلدى تفسير جبائى كه در مالكيت وى بوده

٥٢. در سعد السعود، نسبت متون سنى به شيعه حدود سه به يك مى باشد كه منعكس كننده ء غالب بودن تفاسير سنى در كتابخانه اوست. اليقين كه به هدف " مناظره " تأليف شده، غالبا مشتمل بر متون سنى است.
٥٣. گر چه از معجم الادباى او نقلى نياورده همانطور كه الشبيبي خاطر نشان كرده است (مورخ العراق ابن الفوطى ج ٢ / ١ ص ٢٤٠).
٥٤. نك‍ " فهرست " ذيل همين عنوان.

(١٣٥)