خداوند است. (٩٦) ابن طاووس در نسلهاى بعدى به عنوان " صاحب الكرامات " معروف شد. او خود از حوادث معجزه‌آسايى كه برايش رخ داده مواردى را نقل مى كند. و نيز گزارش شده كه با امام دوازدهم [ع] در تماس مستقيم بوده است. (٩٧) گفته مى شود كه علم به اسم اعظم به او اعطاء گرديد اما اجازه اينكه آن را به فرزندانش بياموزد داده نشد.
ابن طاووس به فرزندانش مى گويد كه اسم اعظم همچون مرواريدهاى درخشان در نوشته‌هاى وى پراكنده بوده و آنان با خواندن مكرر آنها مى توانند آن را كشف كنند. (٩٨) ابن طاووس سه برادر داشت اما درباره سن آنها چيزى نمى دانيم. (٩٩) يكى شرف الدين أبو الفضل محمد بود كه در سقوط بغداد در سال ٦٥٦ كشته شد و اعقابى از خود برجاى نگذاشت. (١٠٠) برادر ديگر وى عز الدين الحسن، دو سال قبل از آن در گذشت. (١٠١) از سه پسر عز الدين در منابع ياد شده است: أبو الحسن سعد الدين موسى كه به عنوان " زاهد "

(٩٦). كشف صص ١٢٣ - ١٢٥.
. ابن عنبه نيز (نجف ١٣٨٠ ص ١٩١) او را صاحب الكرامات مىشناساند. م (٩٧). نك‍: الضايقه ٣٩ / ٣٥٣، مهج الدعوات ص ٢٩٦، روضات ٤ / ٣٢٨ و مواردى كه در:
المستدرك چاپ سنگى ٣ / ٤٦٧ - ٤٦٩ گرد آورى شده است. ابن طاووس در فرج المهموم * برگهاى ١٧٤ - پ إلى ١٧٦ - ر / [ند فرج المهموم ص ٢٥٩] درباره تعداد اشخاصى كه حضرت مهدى (عج) را ملاقات كرده يا از آن حضرت پيامهايى را دريافت كرده اند ياد مى كند، ولى در اين عبارت، او از تجربه‌هاى خود در اين باره چيزى نمى گويد. به اين عبارت در عاملى، اثبات ٧ / ٣٦٢ - ٣٦٣ اشاره شده است.
(٩٨). نامه دانشوران ١ / ١٦٣ (به نقل از آنچه كه احتمالا نقل از متن طولانى عمده ابن عنبه است).
. همانطور كه مؤلف حدس زده اين عبارت در نسخه خطى عمدة الطالب كبير (قم كتابخانه آية الله مرعشى بدون ش) صص ٦٢٤ - ٦٢٥ آمده است [ويقال انه كان يعرف اسم الله الاعظم فيحكى عنه انه قال لولديه: انه استخرت الله مرارا حتى اعلكما اياه فنهيت عن ذلك وانه لمكتوب في كتبي التى في خزانتى فعليكم بمطالعة الكتب]. م (٩٩). مق‍: ابن عنبه، عمده صص ١٥٦ - ١٥٧، روضات ١ / ٧٥.
(١٠٠). الحوادث الجامعه ص ٣٢٨، مصطفى جواد: مورخ العراق ص ٤٠٠ به نقل از: نسخه خطى العسجد المسبوك فيمن ولى اليمن من الملوك از أبو الحسن الخزرجي (م ٨١٢)، نك‍: بروكلمان ٢ / ٢٣٥، كه ظاهرا منبع او تاريخ ابن الساعي بوده است. مق‍:
الانوار الساطعة ص ١٧٦.
(١٠١). نك‍: اعيان ج ٢٣ / ٣٢٩ - ٣٣٠.

(٣٥)