اين متن (با اختلاف اندكى) در تفسير القمى (١ / ٣٤١ - ٣٤٢) آمده است.
بنا به گفته افندي (رياض ٦ / ٤٩)، ابن طاووس در الدروع از تفسيرى با عنوان " تفسير القرآن للائمه " نقل كرده است كه به گفته وى، احتمالا به توسط روات يكى از ائمه بعدى تأليف شده است. چنين عنوانى در الدروع * نيامده است. افندي دو سند از تأليف نقل مى كند. روشن نيست كه اين همان " تفسير (عن) اهل البيت " باشد.
٥٦٨. * * تفسير غريب القرآن / أبو عبد الرحمن بن محمد بن هاني (قرن چهارم؟) سعد السعود ٢١، ٢٤٩ ظاهرا درباره‌ء مؤلف اطلاعى نداريم مگر آنكه او را عبد الرحمن بن محمد بن عبد الرحمن الشريف أبو القاسم الحسنى العلوى بدانيم كه تفسير فرات ابراهيم كوفى را روايت كرده است (نوابغ ص ١٤٨). در مورد نقل شده (از برگ ١ - ر، از سطر ١٦; ش كراسه نيامده) " تمنى " در آيه ٥٢ / حج به معناى " قرء " تفسير شده است. ابن طاووس يادآور مى شود كه اين تفسيرى معمول است; اما بعدا از آن انتقاد مى كند (سعد ٢٤٩ - ٢٥٠).
٥٦٩. + تفسير غريب القرآن على حروف المعجم / أبو بكر محمد بن عزير (يا: عزيز) العزيرى (يا: العزيزي) السجستاني (م ٣٣٠) ذريعه ١٦ / ٤٩ ش ٢٠٦ سعد السعود ٢١، ٢٤٧ - ٢٤٨ درباره مؤلف نك‍: سزگين ١ / ٤٣ - ٤٤. عنوان كتاب در ذريعه " غريب القرآن " آمده است. اين تأليف كه با عنوان " نزهة القلوب " يا " التبيان في تفسير غريب القرآن " نيز شناخته مى شود، به نظر مى رسد كه در ميان امامية شايع بوده است: براى مثال، كفعمي تلخيصي براى آن نوشته است: (نك‍: رياض ١ / ٢٣). ابن طاووس دو نسخه ء از اين تأليف را در دست داشته و هر مورد را از يكى از اين دو نسخه ء نقل كرده است. مورد اول از نسخه اول (برگ ٤ - ر) در تفسير كلمه ء " صراط " است (= غريب القرآن، قاهره ١٣٤٢،

(٥٤٢)