او را به مسائل دنيوى خواهد كشاند. بعد از اين وى به حرم موسى بن جعفر (ع) رفت تا در اين باره استخاره كند و تا زمان به دست آوردن پاسخ مبنى بر درستى اين ازدواج در آنجا باقى ماند. (١٨) تاريخ دقيق ازدواج وى را نمى توان تعيين كرد. از يك سو، مى دانيم كه ابن طاووس در سال ٦٠٣ در بغداد بوده، (١٩) اما روشن نيست كه اين تنها يك سفر بوده يا به عنوان يك داماد جديد در آنجا زندگى مى كرده است. از سوى ديگر گزارش شده است كه وى تقريبا براى پانزده سال در بغداد مانده است. (٢٠) اگر اين گزارش درست باشد او نمىتوانسته پيش از اواسط دهه ٦٢٠ در آنجا سكونت گزيده باشد، زيرا (همانطور كه نشان خواهيم داد) وى دار الخلافة را در سال ٦٤١ يا اندكى قبل از آن ترك كرده است.
در آن صورت ازدواج او نيز نمىتوانسته پيش از اواسط دهه ٦٢٠ باشد. درباره همسر و اولاد احتمالى وى چيزى نمى دانيم. تنها چيزى كه روشن است اين كه وى در سال ٦٤٩ كه كشف المحجة را نگاشته همسرش زنده نبوده و فرزندان وى را ام ولدهاى وى به دنيا آورده بودند. (٢١) ابن طاووس بعد از استقرار در بغداد، با عده‌اى از مقامات رسمى محلى كه تعدادى شيعه بوده يا گرايش شيعى داشتند آشنا شد. او بويژه با مؤيد الدين محمد بن احمد ابن العلقمي (م ٦٥٦) استاذ الدار (وزير آخرين خليفه عباسى مستعصم) (٢٢)، روابط نزديكى داشت. وى با يكى از برادران ابن علقمي و فرزند او عز الدين أبو الفضل محمد بن محمد صاحب المخزن دوست بوده است. (٢٣) ابن طاووس به مستنصر عباسي (خلافت از ٦٢٣ - ٦٤٠) آن مقدار نزديك بود كه مى توانست براى كمك مالى براى دو عالم نجوم شناس نيازمند: بدر الاعجمي و كثير الدين محمود بن محمد وساطت موفقيت آميز

(١٨) كشف المحجة ص ١١١. درباره استخاره نك‍: - ابن طاووس، كتاب فتح الابواب.
(١٩). او (مهج الدعوات ص ٢١٢) مىنويسد كه در بغداد، در آن سال، تأليفى به خط عبد السلام بصرى ديده است (نك‍: -> كتاب اخبار وانشادات).
(٢٠). اين نكته مبتنى بر مطلبى است از شهيد اول (نك‍: بحار ١٠٧ / ٤٥، روضات ٤ / ٣٣٨).
(٢١). كشف المحجة ص ١٣٨، مق‍: دائرة المعارف چ ١ مقاله " ام الولد " [از schacht. j] در كشف المحجة ص ١١١ كلمات رضوان الله عليها را بعد از نام زهرا خاتون مىافزايد.
(٢٢). المضايقة ص ٣٥ / ٣٤٧.
(٢٣) بحار ١٠٧ / ٤٤، الانوار الساطعة ص ١٥٠.

(٢٢)