در چهار مجلد فراهم آورده و براى هر جلد خطبه‌اى ساخته و عنوانى به مجموع آنها داد. اين تأليف كه به نام " كتاب فرحة الناظر وبهجة الخواطر " ناميده مى شود يكى از تأليفات نخستين وى مى باشد. بنابر اين بايد پدر وى، در وقتى كه او جوان بوده فوت كرده باشد. (١٣) ديگر اساتيد نخستين وى عبارت بودند از أبو الحسن على به يحيى الخياط (يا حناط) السوراوى الحلى كه از او در ربيع الاول ٦٠٩ اجازه‌اى دريافت كرد (١٤) و ديگرى حسين بن احمد السوراوى كه زير نظر وى برخى از تأليفات أبو جعفر طوسى را تعلم كرد، او در جمادى الثاني ٦٠٩ به ابن طاووس اجازه داد. (١٥) ابن طاووس از وطن خود به بغداد رفت. اين بعد از ازدواج وى با زهرا خاتون دختر وزير شيعي ناصر بن مهدى (م ٦١٧) بود. (١٦) انديشه اين ازدواج از پدر و مادر وى بود. (١٧) ابن طاووس به اين ازدواج چندان راغب نبود با اين تصور كه وصلت با اين خانواده

(١٣). مق‍: ابن طاووس، كتاب فرحة الناظر. اسماعيل بغدادي، تاريخ در گذاشت موسى را در حدود ٦٢٠ نوشته بدون ياد از منبع اين تاريخ (هدية العارفين، استانبول ١٩٥١ - ١٩٥٥ ج ٢ ص ٤٧٩). تنها چيزى كه با يقين مى توان گفت اين كه والدين ابن طاووس در سال ٦٣٥ در گذشته بودند. وى در فلاح (كه آن را در همان سال يا سال پيشين شروع كرده) اشاره به قبر آنها در نجف كرده و آرزوى خود را براى خاكسپارى در كنار آنها ياد مى كند (نك‍: فلاح ص ٧٤ / ٧١ و از آنجا الانوار الساطعة ص ١٨٥، مق‍: كشف المحجة ص ١١١).
(١٤). فلاح السائل صص ١٤ - ١٥ / ١٢، ١٨٠ / ١٦٥، اقبال صص ٥٢٢ / ٣٠٨، ٥٢٧ / ٣١٢، جمال الاسبوع ص ٢٣، اليقين صص ٧٩ - ٨٠ / ٢٨٠. مق‍: فتح الابواب ص ٢٦٤ (لنا منه اجازة بكل ما ويرويه). درباره على بن يحيى نك‍: رياض ٤ / ٢٨٦ - ٢٨٨، الانوار الساطعة صص ١١٨ - ١١٩.
(١٥). فلاح السائل صص ١٤ / ١٢ (و از آنجا: روضات ٤ / ٣٣٣)، ١٨٠ / ١٦٥، اقبال ص ٦٧٤ / ٤٦١، جمال الاسبوع ص ٢٣، اليقين ص ٧٩ / ٢٨٠ (در آنجا تاريخ اجازه جمادى الثاني ٦٠٧ آمده است). درباره حسين بن احمد نك‍: رياض ٢ / ٢٠ - ٢١، الانوار الساطعة ٤٥ - ٤٦. (١٦) كشف المحجة ص ١١١. ابن مهدى (قبل از بركنارى وى توسط خليفه الناصر) پست‌هاى مهمى در فاصله سالهاى ٥٩٧ - ٦٠٤ داشته از جمله وزارت در سال ٦٠٢ - ٦٠٤،. نك‍: ابن طقطقى، الفخري، بيروت ١٣٨٦ صص ٣٢٥ - ٣٢٦، ابن زهره، غايه صص ٦٢ - ٦٣، harmann در كتاب nasir صص ١٤٥ - ١٥١.
(١٧). محتملا ابن مهدى اهداف خاص خود را از اين ازدواج داشته، چرا كه ادعاى علوى بودن وى در معرض ترديد قرار داشته است (وكان يدعى انه شريف علوى وقد طعن في نسبه، نك‍: أبو شامة ص ١٢٤) ازدواج دختر او در خانواده‌اى معتبر، تنها مىتوانسته آبرو واعتبار او را بالا برد.

(٢١)