خير و بركت از نگاه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٩٥ - ٤/ ١ نشانه هاى نيكان

كه در جاهليّت، بدكاره بود. با او به شوخى پرداخت، تا آن كه دستش را به طرف او گشود. آن زن گفت: دست بردار، كه خداى متعال شرك را از ميان بُرده و ...!

آن مرد روى برگرداند، كه صورتش به ديوار خورد و شكافته شد.

او نزد پيامبر خدا آمد و ايشان را [از ماجرا] خبر داد.

پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «تو بنده‌اى هستى كه خداوند، خير تو را خواسته است. خداوند، هرگاه بخواهد به بنده‌اى نيكى كند، كيفر گناهش را زود مى‌دهد و هرگاه براى بنده‌اى بدى بخواهد، گناهش را بر او نگاه مى‌دارد، تا آن كه روز قيامت، وى را با گناهى انبوه‌[١] دريابد».

٣٦١ پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: خداوند، هرگاه خير بنده‌اش را بخواهد، كيفر او را در دنيا جلو مى‌اندازد؛ و خداوند، هرگاه بدى بنده‌اش را بخواهد، عذابش را نگه مى‌دارد تا او را در قيامت به كيفرش برساند.

٣٦٢ پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: خداوند، هرگاه خير بنده‌اى را بخواهد، او را از ياد خوبى‌هايش غافل مى‌سازد، بدى‌هايش را پيش چشمش قرار مى‌دهد و همنشينى با رويگردانانِ از خداى متعال را در نظرش ناپسند مى‌گرداند.

٣٦٣ پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: خداوند، هرگاه درباره بنده‌اى اراده نيكى كند، خدمات مالى و نيكوكارىِ او را در خدمت ديندارانِ حق‌شناس قرار مى‌دهد[٢]؛ و خداوند، هرگاه براى بنده‌اى بدى بخواهد، خدمات مالى و نيكوكارىِ او را در خدمت كسانى جز ديندارانِ حق‌شناس قرار مى‌دهد.

[١]. در متن حديث،« عَيْر» است، يعنى الاغ وحشى. و گفته‌اند كه مقصود، كوهى در مدينه به نام« عير» است كه گناهان بسيار بنده، به آن كوه تشبيه شده است.

[٢]. اين، از آن جهت است كه كار نيك، وقتى اهميّت مى‌يابد كه در جاى مناسبش قرار گيرد.