خير و بركت از نگاه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٥٤٧ - د - عسل

هيچ نهرى بابركت‌تر از آن نيست.

١١١٧ تهذيب الأحكام‌- به نقل از عبد اللَّه بن سليمان-: در زمان ابو العبّاس سفّاح، امام صادق عليه السلام، هنگامى كه به كوفه آمد، سوار بر مركب خود و در همان لباس سفر آمد تا به پل كوفه رسيد. آن گاه ايستاد و به غلامش فرمود: «مرا آب بده». وى ظرف آب ملّاحى را گرفت و آن را پر از آب كرد و به امام عليه السلام داد.

امام عليه السلام، آن را نوشيد، در حالى كه آب بر محاسن و لباس‌هايش مى‌ريخت. سپس باز هم آب خواست. غلام، آب داد. بار ديگر آب خواست. غلام به او آب داد. پس امام عليه السلام خدا را سپاس گفت و فرمود: «چه رود بابركتى! آگاه باشيد كه روزى هفت قطره از بهشت، در آن مى‌ريزد. اگر مردم مى‌دانستند چه بركتى در آن است، در ساحل آن، ظرف‌هاى خود را پر از آب مى‌كردند. اگر نبودكه خطاكاران وارد آن مى‌شوند، هيچ بيمارى وارد آن نمى‌شد، مگر آن كه بهبود مى‌يافت».

د- عسل‌

قرآن‌

«از دل زنبور عسل، نوشيدنى‌اى به رنگ‌هاى گوناگون، بيرون مى‌آيد كه در آن براى مردم، درمان است».

حديث‌

١١١٨ پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: خداوند، بركت را در عسل قرار داده است. شفاى دردها در آن است و هفتاد پيامبر براى بركت آن، دعا كرده‌اند.