خير و بركت از نگاه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٤٤ - اسباب بركت

«أَ لَمْ تَرَوْا أَنَّ اللَّهَ سَخَّرَ لَكُمْ ما فِي السَّماواتِ وَ ما فِي الْأَرْضِ وَ أَسْبَغَ عَلَيْكُمْ نِعَمَهُ ظاهِرَةً وَ باطِنَةً؛[١]

آيا نديدند كه خداوند، آنچه را در آسمان‌ها و آنچه را در زمين است، براى شما مسخّر گردانيد و نعمت‌هاى آشكار و نهان خود را براى شما سرشار ساخت؟».

اين آيه، بيانگر آن است كه به انسان، از درون، «عقل» و «فطرت» و «قواى باطنى»، و از بيرون، «وحى» داده شده تا وى به يارى آنها، راه كمالش را بپيمايد.

به عبارت ديگر، آنچه در آسمان و زمين است، در اختيار انسان قرار داده شده تا وى از بركات آنها براى تكامل خويش و رساندن خود به مقصد (انسانيّت، كمال مطلق و لقاى خداوند) بهره بگيرد. به گفته حافظ شيرازى: