خير و بركت از نگاه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٢٣ - ٢/ ٨ اهل كار شايسته

هدف خدايى داشته باشد، خداوند به هنگام نيازش جبران مى‌كند و بيش از آن، بلاى دنيا را از او برمى‌گرداند؛ و هر كس گرفتارى مؤمنى را برطرف كند، خداوند، گرفتارى‌هاى دنيا و آخرت را از او برطرف مى‌نمايد؛ و هر كس نيكى كند، خداوند به او نيكى مى‌كند «و خداوند، نيكوكاران را دوست مى‌دارد».

١٩٤ امام باقر عليه السلام: خداوند، كسانى از بندگانش را اهل معروف قرار داده و نيكوكارى را محبوب آنان ساخته است و جويندگان معروف را براى نيكى جستن، به سوى آنان گسيل داشته است و انجام دادن نيكى را برايشان آسان ساخته، آن گونه كه باران را به سوى زمين خشك و شوره‌زار، آسان روان مى‌سازد تا زمين را آباد كند و نيكوكاران را با نيكى، به حيات برساند.

و خداوند برخى از بندگانش را دشمن معروف قرار داده و نيكى و نيكوكارى را در نظرشان نكوهيده ساخته است و جويندگان نيكى را از رفتن به سراغ آنان باز داشته است و انجام دادن نيكى را از آنان باز داشته، آن گونه كه باران را از زمين خشكيده باز مى‌دارد تا آن زمين و اهل آن هلاك شوند؛ و آنچه خدا در مى‌گذرد، بيشتر است‌[١].

١٩٥ امام باقر عليه السلام: خداوند متعال را بندگانى پربركت و آسان‌ساز است كه زندگى مى‌كنند و مردم هم در پناه آنان زنده‌اند. آنان در ميان بندگان او، همچون باران‌اند.

نيز خدا را بندگانى لعنت‌شده و ناپسند و شوم است كه نه خود زندگى مى‌كنند و نه مردم، در پناه آنان زندگى دارند. آنان در ميان بندگان او، همچون ملخ‌اند كه بر هر چه بنشينند، تباهش مى‌كنند.

١٩٦ امام باقر يا امام صادق عليهما السلام: آن كه نيكى مى‌كند و بدى نمى‌كند، بهتر

[١]. اشاره است به آيه شريف:\i« وَ يَعْفُوا عَنْ كَثِيرٍ»\E( مائده، آيه ١٥).