«در خانه هايى كه خدا رخصت داده كه رفعت يابند و نامش در آنها ياد شود. در آنها ، هر بامداد و شامگاه ، مردانى او را نيايش مى كنند كه نه تجارت و نه داد و ستدى، آنان را از ياد خدا و برپا داشتن نماز و دادن زكات، باز نمى دارد [و] از روزى كه دل ها و ديده ها در آن زير و رو مى شود ، مى هراسند» .

حديث

١٠٩.حلية الأولياء ـ به نقل از عقبة بن عامر ـ: ما به نوبت ، شبانى مى كرديم و چون نوبت من شد ، شترانم را در چراگاه رها ساختم و نزد پيامبر خدا كه خطبه مى خواند ، آمدم . شنيدم كه مى فرمايد : «[در روز رستاخيز ، ]مردم در بيابانى چنان هموار ، گرد مى آيند كه چشم ، همه آنها را مى بيند و صداى جارزننده ، به همه آنها مى رسد . سپس جارزننده اى سه بار جار مى زند كه : به زودى ، اهل محشر خواهند دانست كه عزّت و بزرگوارى ، از آنِ كيست! . سپس مى گويد : كجايند آنان كه «پهلوهايشان را از بسترهايشان جدا مى كنند و با بيم و اميد ، پروردگارشان را مى خوانند و از آنچه روزى شان داده ايم ، انفاق مى كنند» ؟ . آن گاه بانگ مى زند كه : به زودى ، اهل محشر خواهند دانست كه عزّت و بزرگوارى ، از آنِ كيست! . سپس سه بار مى گويد : كجايند آنان كه «نه تجارت و نه داد و ستدى ، آنان را از ياد خدا باز نمى دارد؟» . آن گاه مى گويد : كجايند ستايندگانى كه خدا را مى ستودند ؟ » .