١٠٥.امام زين العابدين عليه السلام : موسى بن عمران گفت : اى پروردگار من! خانواده تو كه در آن روزى كه سايه اى جز سايه تو نيست ، آنان را در سايه عرشت در مى آورى ، كيستند؟ خداوند به او وحى فرمود : «پاك دلانِ تهى دست ؛ آنان كه هر گاه پروردگار خويش را ياد كنند ، به ياد شكوه من مى افتند» .

١٠٦.امام على عليه السلام : خوشا آن كه زبانش را جز از ياد خدا فرو بندد !

١٠٧.امام صادق عليه السلام ـ از دعايى كه به ابو بصير آموخت ـ: بار خدايا ! از تو درخواست مى كنم گفتار و كردار توبه كنندگان را ... و كردار و يقين يادكنندگان را .

١٠٨.مستدرك الوسائل ـ به نقل از لبّ اللّباب ـ: موسى عليه السلام گفت : معبودا ! خانواده تو چه كسانى هستند؟ فرمود : «آنان كه در دين با يكديگر دوستى مى ورزند ، مسجدهاى مرا [از وجود و ذكر خود] آباد مى كنند و سحرگاهان ، آمرزش مى طلبند ؛ آنان كه هر گاه ياد من به ميان آيد ، ياد كنند و آنان كه به ياد من باز آيند ، چنان كه عقاب ها به لانه هايشان باز مى گردند . آنان كه هر گاه حرام هاى من روا شمرده شود ، به خشم مى آيند» .

ر . ك : ص ٢٦١ (بركت هاى ياد خدا / فرود آمدن فرشتگان) .