٥٢٤.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : خداوند متعال به داوود عليه السلام وحى فرمود كه : «اى داوود! هر ساعتى كه در آن از من ياد نكنى ، آن ساعت را تلف كرده اى» .

٥٢٥.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : بد بنده اى است بنده اى كه خودبين و متكبّر باشد و خداى بزرگ و بلندمرتبه را فراموش كند . بد بنده اى است آن بنده اى كه گردن فراز و متجاوز باشد و خداى جبّار والا را فراموش كند . بد بنده اى است آن بنده اى كه فراموشكار و غافل باشد و قبرستان و پوسيده شدن [جسم خود] را فراموش كند . بد بنده اى است آن بنده اى كه سركشى و طغيان كند و آغاز و فرجام [خود] را فراموش كند . بد بنده اى است آن بنده اى كه دين را وسيله رسيدن به دنيا قرار دهد . بد بنده اى است آن بنده اى كه با شبههها در كمين دين بنشيند . بد بنده اى است آن بنده اى كه طمع ، جلودار او باشد . بد بنده اى است آن بنده اى كه هوس ، گم راهش كند . بد بنده اى است آن بنده اى كه خواهش ، خوارش كند .

٥٢٦.امام على عليه السلام : معبودا ! كسى كه وَلَع ياد تو ، او را به خود مشغول نسازد و به جوار قرب تو رخت سفر برنبندد ، زندگى اش براى او مرگ است ، و مُردنش مايه حسرت او.

٥٢٧.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ـ در اندرزش به ابن مسعود ـ: اى پسر مسعود! خداى متعال فرموده است : «و هر كه از ياد [خداى ]مهربان ، روى گردانَد ، بر او شيطانى بر گمارم كه همنشين وى باشد . و آنان ، ايشان را از راه ، باز مى دارند و گمان مى برند كه ره يافته اند ، تا آن كه چون نزد ما آيد ، مى گويد : اى كاش ميان من و تو ، دورىِ خاور و باختر بود . پس چه بد همنشينى است!» . اى پسر مسعود! آنان بر كسى كه از سنّت من و واجبات خدا پيروى كند ، خُرده مى گيرند . خداوند متعال فرموده است : «پس ايشان را به ريشخند گرفتيد تا آن كه يادم را از خاطر شما بردند و شما بر آنان مى خنديديد . من امروز به سبب شكيبى كه كردند ، به آنان پاداش دادم ، و آنان رستگارند» .