٤٥٩.كنز العمّال ـ به نقل از خالد بن وليد ـ: مردى نزد پيامبر صلى الله عليه و آله آمد و گفت : مى خواهم در باره دنيا و آخرت از شما بپرسم . به او فرمود : «آنچه مى خواهى ، بپرس ...» . گفت : دوست مى دارم كه خاص ترين مردم نزد خداى متعال باشم . فرمود : «خدا را بسيار ياد كن تا خاص ترينِ بندگان نزد خداى متعال باشى» .

٤٦٠.مصباح الشريعة ـ در حديثى كه به امام صادق عليه السلام نسبت داده: اِعراب دل ها چهار تاست : رفع و فتح و جرّ و وقف . رفع دل ، در ياد خداست ؛ فتح دل ، در خشنودى از خداست ؛ جرّ دل ، در پرداختن به غير خداست ؛ و وقف دل ، در غفلت از خداست . مگر نمى بينى كه بنده هر گاه ، از سرِ اخلاص ، خداى متعال را به بزرگى ياد كند ، هر حجابى كه پيش از آن ميان او و خدا بوده است ، مرتفع مى شود ... و هر گاه از ياد خدا غافل گردد ، چگونه پس از آن ، متوقّف مى شود و در حجاب مى مانَد ؟ از آن زمان كه از نور بزرگداشت [خدا] جدا شد ، دلش سخت و تاريك شد . پس ، علامت رفع ، سه چيز است : بودن سازگارى ، نبود ناسازگارى ، و دوام شوق ... . و علامت وقف ، سه چيز است : از ميان رفتن شيرينى فرمان بُردارى ، نبود تلخى نافرمانى ، و در آميختن علم حلال به علم حرام .