٦٧٦.تفسير فرات ـ به نقل از عمرو بن شمر ـ: از امام صادق عليه السلام پرسيدم : من ، پيش نماز قوم خود مى شوم . آيا «بسم اللّه الرحمن الرحيم» را بلند بگويم؟ فرمود : «آرى . آن را بلند بگو . پيامبر خدا ، آن را بلند مى گفت» . سپس فرمود : «پيامبر خدا ، قرآن را خوش تر از هر كسى مى خواند . هر گاه شب براى نماز بر مى خاست ، ابو جهل و مشركان مى آمدند و به قرآن خواندن او ، خوب گوش مى دادند و چون بسم اللّه الرحمن الرحيم مى گفت ، انگشتانشان را در گوش هايشان مى گذاشتند و مى گريختند ، و آن را كه تمام مى كرد ، دوباره مى آمدند و گوش مى دادند . ابوجهل مى گفت : پسر ابو كَبشه (يعنى پيامبر صلى الله عليه و آله ) ، نام خدايش را تكرار مى كند و عاشق اوست!» . امام صادق عليه السلام فرمود : «او راست مى گفت ، هر چند آدم بسيار دروغگويى بود . پس خداوند فرو فرستاد : «و هر گاه در قرآن پروردگارت را به يكتايى اش ياد كنى ، از سرِ بيزارى ، پشت مى كنند و مى گريزند» ؛ و آن يعنى بسم اللّه الرحمن الرحيم بود» .

ج ـ بلند گفتن آن در نماز ، توسّط پيامبر خدا صلى الله عليه و آله

٦٧٧.امام على عليه السلام : پيامبر صلى الله عليه و آله در نمازهاى واجب ، «بسم اللّه الرحمن الرحيم» را بلند مى گفت .

٦٧٨.امام على عليه السلام : پيامبر خدا ، «بسم اللّه الرحمن الرحيم» را در هر دو سوره [ى نماز] ، با صداى بلند ، قرائت مى كرد .

٦٧٩.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : جبرئيل عليه السلام در كنار كعبه ، پيش نماز من شد و «بسم اللّه الرحمن الرحيم» را با صداى بلند گفت .