٧١٤.الكافى ـ به نقل از هشام جواليقى ـ: از امام صادق عليه السلام در باره معناى اين سخن خداوند عز و جل«پاكا خدا!» پرسيدم . فرمود : «منزّه دانستن اوست» .

٧١٥.امام زين العابدين عليه السلام : هر گاه بگويى : «پاكا خدا ، و ستايش ، او را!» ، خداوند ـ تبارك و تعالى ـ را از آنچه مشركان مى گويند ، برتر دانسته اى .

٧١٦.تفسير القمّى ـ به نقل از اسماعيل جُعفى ، در وصف معراج پيامبر ص: امام باقر عليه السلام فرمود : «چون جبرئيل عليه السلام پيامبر صلى الله عليه و آله را به سِدرةُ المُنتهى (آخرين درخت سِدر) رساند ، وا پس ايستاد . پيامبر خدا فرمود : «اى جبرئيل ! در چنين جايى مرا تنها مى گذارى؟!» . [جبرئيل عليه السلام ] گفت : تو پيش برو ؛ زيرا به خدا سوگند ، به جايى رسيده اى كه هيچ مخلوقى پيش از تو به آن جا نرسيده است . پس ، از نور پروردگارم ديدم و سُبحه ، ميان من و او حايل گشت» . گفتم : سُبحه [١] چيست ، فدايت شوم؟ [امام عليه السلام ] با صورتش به زمين و با دستش به آسمان اشاره كرد و سه بار فرمود : «شكوهِ پروردگارم» .

[١] علّامه مجلسى قدس سره مى گويد : شايد مراد از «سُبحه» ، تنزّه و تقدّس خداوند متعال است ؛ يعنى منزّه بودن او از مكان و ديده شدن ، ميان من و او حايل گشت ، وگرنه حدّ اعلاى قرب ، حاصل شده است . جزرى مى گويد : «سُبُحات اللّه » ، يعنى جلال و عظمت خداوند . سُبحات ، جمع «سُبحه» است .