اگر مى خواستم ، هفتاد شتر را از تفسير باى «بسم اللّه الرحمن الرحيم» بار مى كردم . امّا در برخى روايات ، به جاى «من باء بسم اللّه الرحمن الرحيم» ، عبارت «فى تفسير فاتحة الكتاب» [١] آمده است كه در اين صورت ، ارتباطى با اين بحث ندارد ؛ ليكن هر دو روايت ، فاقد سند معتبرند و از اين دو روايتْ ضعيف تر ، حديثى است كه به امام على عليه السلام نسبت داده شده كه فرمود : أنَا النُّقطَةُ الَّتى تَحتَ الباءِ المَبسوطَةِ . [٢] من ، همان نقطه زير باىِ كشيده هستم .

٦ . عظمتِ ذكر «بسم اللّه »

در احاديث اسلامى ، شش ويژگى برجسته براى «بسم اللّه الرحمن الرحيم» آمده است . اين ويژگى ها عبارت اند از : ١ . نزديك ترينِ نام خدا به اسم اعظم است ؛ ٢ . همه كتاب هاى آسمانى ، با اين نام آغاز شده اند ؛ ٣ . نخستين سخنى است كه بر پيامبر خدا نازل شد ؛ ٤ . ارجمندترين آيه قرآن است ؛ ٥ . تاج سوره هاى قرآن است ؛ [٣]

[١] المناقب ، ابن شهر آشوب : ج ٢ ص ٤٣ .[٢] مشارق أنوار اليقين : ص ٢١ . در ينابيع المودّة : ج ١ ص ٢١٣ ح ١٥ آمده : «در الدُّرُّ المُنَظَّم آمده است : همه اسرار كتاب هاى آسمانى ، در قرآن آمده و همه آنچه در قرآن هست ، در سوره فاتحه آمده است و همه آنچه در سوره فاتحه هست ، در «بسم اللّه » آمده است و همه آنچه در «بسم اللّه » آمده است ، در نقطه زير باء هست . امام على عليه السلام فرموده است : «و من ، نقطه زير باء [بسم اللّه ] هستم» .[٣] به استثناى سوره توبه .