٦٧٣.امام باقر عليه السلام : پيامبر خدا ، «بسم اللّه الرحمن الرحيم» را با صداى بلند مى گفت و قريش با شنيدن آن مى گريختند . پس خداوند عز و جل اين آيه را فرو فرستاد : «و هر گاه در قرآن ، پروردگارت را بر يكتايى اش ياد كنى ، از سرِ بيزارى ، پشت مى كنند و مى گريزند» .

٦٧٤.تفسير العيّاشى ـ به نقل از زيد بن على ـ: خدمت امام باقر عليه السلام رسيدم . امام عليه السلام «بسم اللّه الرحمن الرحيم» گفت و سپس فرمود : «مى دانى در باره بسم اللّه الرحمن الرحيم چه نازل شده است؟» . گفتم : خير . فرمود : «پيامبر خدا ، قرآن را خوش تر از هر كس مى خوانْد . ايشان در جلو كعبه نماز مى گزارد و با صداى بلند مى خواند . عتبة بن ربيعه وشيبة بن ربيعه و ابوجهل بن هشام و گروهى از ايشان (كافران) به خواندن او گوش مى دادند . پيامبر صلى الله عليه و آله بسم اللّه الرحمن الرحيم را بسيار مى خواند و آن را با صداى بلند مى گفت . [قريش] مى گفتند : محمّد ، نام خدايش را فراوان تكرار مى كند و عاشق اوست! سپس كسى را مأمور مى كردند كه برخيزد و به نماز خواندن پيامبر صلى الله عليه و آله گوش كند ، و مى گفتند : هر گاه «بسم اللّه الرحمن الرحيم» را رد كرد ، به ما خبر ده تا برخيزيم و به قرائتش گوش دهيم . پس ، خداوند در اين باره نازل كرد : «و هر گاه در قرآن پروردگارت را به يكتايى اش ياد كنى (يعنى : بسم اللّه الرحمن الرحيم بگويى) ، از سرِ بيزارى ، پشت مى كنند و مى گريزند» .

٦٧٥.امام صادق عليه السلام : «بسم اللّه الرحمن الرحيم» را پنهان داشتند ، [١] و به خدا سوگند كه بهترين نام ها را پنهان داشتند . پيامبر خدا ، هر گاه وارد خانه اش مى شد و قريش گِرد او جمع مى شدند ، با صداى بلند «بسم اللّه الرحمن الرحيم» مى گفت و قريش مى گريختند . پس خداوند عز و جل اين آيه را فرو فرستاد : «و هر گاه در قرآن ، پروردگارت را به يكتايى اش ياد كنى ، از سرِ بيزارى ، پشت مى كنند و مى گريزند» .

[١] مقصود از پنهان داشتن ، ترك كردن آن در سوره و آن را جزء سوره نشمردن است .