٤٠٨.امام على عليه السلام ـ از سخن ايشان به هنگام تلاوت «در آن [ خانه ]: خداوند پاك و بلندمرتبه ، ياد [خود] را جلا دهنده دل ها قرار داد . با ياد او دل هاى ناشنوا شنوا مى شوند و دل هاى نابينا بينا مى گردند و دل هاى ستيزه گر ، رام مى شوند .

٤٠٩.الكافى ـ به نقل از صباح حذّاء ، از ابو اُسامه ـ: با امام صادق عليه السلام در سفرى همراه شدم ، به من فرمود : «[چيزى از قرآن] بخوان» . من شروع به قرائت سوره اى از قرآن كردم . ايشان متأثّر شد و گريست . سپس فرمود : «اى ابو اُسامه! از دل هاى خود با ياد خداوند عز و جل مواظبت كنيد و مراقب نكته [١] باشيد ؛ زيرا بارها (/ ساعاتى) [٢] بر دل مى گذرد كه نه ايمان در اوست و نه كفر ؛ همانند خِرقه كهنه يا استخوان پوسيده . اى ابو اُسامه! آيا نه اين است كه گاه دلت را گم مى كنى و هيچ نيك و بدى با آن ياد نمى كنى و نمى دانى كجاست؟» . گفتم : چرا . اين حالت به من دست مى دهد و به گمانم ، ديگران هم دچارش مى شوند . فرمود : «آرى . هيچ كس از اين حالت ، خالى نيست . پس چون چنين شد ، خداى عز و جل را ياد كنيد و مراقب نكته باشيد ؛ زيرا هر گاه او خير بنده اى را بخواهد ، نكته ايمان ايجاد مى كند و هر گاه جز آن برايش بخواهد ، نكته جز آن ، ايجاد مى نمايد» . گفتم : فدايت شوم ! مقصود از «جز آن» چيست ؟ فرمود : «هر گاه كفر بخواهد ، نكته كفر ايجاد مى كند» .

[١] تعبير «نَكْت» كه در متن عربىِ حديث آمده ، به معناى زدن چوبى بر زمين و خراش دادن زمين است . مراد از نكت ، وارد شدن چيز فاسدى مانند كفر و نفاق در دل است كه دل را تحت تأثير قرار دهد . نكته به معناى نقطه (يعنى چرك و لك)، از همين اصل معنايى است .[٢] ترديد از صباح است .