٣٣٢.مُنْيةُ المُريد : پيامبر صلى الله عليه و آله هر گاه سخنش را به پايان مى رساند و مى خواست از جايش برخيزد ، مى گفت : «بار خدايا ! گناهانى را كه به خطا يا عمد ، و در نهان يا آشكار ، از ما سر زده است و تو بدانها داناتر از ما هستى ، بر ما ببخشاى . تويى كه مقدّم مى دارى و تويى كه وا پس مى نهى . معبودى جز تو نيست» .

٣٣٣.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : هر كه مى خواهد در روز رستاخيز ، برترين پيمانه مزد را دريافت كند ، آخرين سخنش در مجلسش اين باشد : «منزّه است پروردگار تو، پروردگار شكوهمند، از آنچه وصف مى كنند! و درود بر فرستادگان! و ستايش، ويژه خدا، پروردگار جهانيان است» .

ر . ك : ص ٥١٣ (اوقات تسبيح گفتن/ هنگام برخاستن از مجلس) و ج ٤ ص ١٤١ (مواقع مناسب براى آمرزش خواهى / در پايان مجلس) .

٨ / ١٥

در مسجد

٣٣٤.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ـ در سفارش به ابو ذر غفارى ـ: اى ابو ذر! هر نشستنى در مسجد ، بيهوده است ، مگر براى سه كار : قرآن خواندن نمازگزار ، يا ذكر خدا گفتن ، يا پرسيدن در باره دانشى .