«اى پسرك من! نماز را بر پا دار و به كار پسنديده ، وا دار و از كار ناپسند ، باز دار و بر آسيبى كه بر تو وارد آمده است ، شكيبا باش. اين [ حاكى ] از عزم [ و اراده تو در ] امور است» .

«پس شكيبايى كن كه وعده خدا حق است، و زنهار تا كسانى كه يقين ندارند، تو را به سبُك سرى وا ندارند» .

«و شكيبايى كن و شكيبايىِ تو ، جز به [ توفيق ] خدا نيست و بر آنان ، اندوه مخور و از آنچه نيرنگ مى كنند ، دل تنگ مدار» .

«و پيش از تو نيز پيامبرانى تكذيب شدند ؛ ولى بر آنچه تكذيب شدند و آزار ديدند ، شكيبايى كردند تا يارى ما به آنان رسيد، و براى كلمات خدا هيچ تغييردهنده اى نيست ؛ و مسلّماً اخبار پيامبران به تو رسيده است» .

حديث

٥٠٠٢.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : خداوند ، رحمت كند موسى را كه بيشتر از اين ، آزار ديد ؛ امّا بردبارى پيشه كرد!

٥٠٠٣.بحار الأنوار ـ به نقل از ابن ابى سلمه ، از عايشه ـ: پيامبر خدا فرمود : «اى عايشه! برادرانم از پيامبران اولو العزم ، بر دشوارى هايى سخت تر از اين ، بردبارى كردند و بر همين حال ، زندگى شان را به پايان بُردند و به بارگاه پروردگارشان وارد شدند و خداوند ، بازگشتشان را گرامى داشت و پاداششان را كامل پرداخت . من ، شرم دارم كه در اثر رفاه طلبى در زندگى ام ، مقامى فروتر از آنان بيابم . پس بردبارى كردن در روزگارى كوتاه ، در نظرم از كاسته شدن بهره ام در فرداى قيامت ، محبوب تر است و هيچ چيز در نظرم از ملحق شدن به برادران و دوستانم محبوب تر نيست». سوگند به خدا ، [پيامبر صلى الله عليه و آله ] پس از آن ، جمعه اى ديگر را به پايان نرساند كه خداوند متعال ، روحش را قبض كرد .