داشته باشد. هرچند اين نظريه به نقش بازى در اجتماعى كردن كودك ـ كه در نظريه هاى پيش، گفته نشده بود ـ اشاره دارد ، ولى باز هم نمى تواند همه بازى هاى كودكانه (مثل تقليد از حيوانات) را توجيه كند [١] . [٢]

سنّ بازى

مسئله ديگر، سنّ بازى كردن است . در روايات آمده كه تا هفت سال، به كودك اجازه دهيد بازى كند . آيا اين به آن معناست كه او بعد از اين سن، اجازه بازى ندارد ؟ در روايت، هفت سال اوّل، سنّ بازى شمرده شده و هفت سال دوم، سنّ تأديب . لذا بيشتر بر اين تكيه دارد كه در هفت سال اوّل، تأديب صورت نگيرد . البتّه شكّى نيست كه روايت، دلالت بر اين دارد كه هفت سال اوّل، اختصاص به بازى دارد و در اين سن، كودك بايد اجازه بازى داشته باشد . حال سؤال اين است كه در هفت سال دوم، آيا كلّاً بازى ممنوع است و يا از انحصار اين مقطع در بازى كردن، نهى شده و هرچند تأديب آغاز مى شود ، امّا بازى كردن نيز به تناسب سن و شرايط، آزاد است ؟ به نظر مى رسد كه وجه دوم، مناسب تر باشد؛ يعنى در هفت سال دوم، تأديب آغاز مى شود ؛ ولى كودك به تناسب شرايط خود، بازى نيز مى كند . البتّه اين بازى كردن، مطلق و بدون حد (همانند هفت سال اوّل) نيست و به تناسب دوره تأديب، مى تواند محدوديت هايى داشته باشد . اين مطلب، بايد در تحقيقات روان شناختى، بيشتر مورد بررسى قرار گيرد .

[١] بازى ، يك سلسله «پيشْ تمرين» عمومى است كه هدفش برقرار كردن زمينه اعمال سازمان يافته براى آينده كودك است . اين نظريه ، توسّط كارل گروس، ارائه شده است .[٢] . در تدوين اين بحث، از كتاب بازى كودك در اسلام ، نوشته محمّدصادق شجاعى استفاده شده است.