«اينان كسانى هستند كه خدا هدايتشان كرده است . پس به هدايت آنان اقتدا كن. بگو: من از شما هيچ مزدى در برابرِ اين [ رسالت ]نمى طلبم. اين [ قرآن ] ، جز تذكّرى براى جهانيان نيست» .

«بگو: در برابرِ اين [ رسالت ] ، مزدى از شما طلب نمى كنم و من از كسانى نيستم كه چيزى از خود بسازم [ و به خدا نسبت دهم ]» .

«اين ، همان [ پاداشى ] است كه خدا بندگان خود را كه ايمان آورده اند و كارهاى شايسته كرده اند ، [ بِدان ] مژده داده است. بگو: در برابر آن [ رسالت ] ، پاداشى از شما خواستار نيستم، مگر دوستى درباره خويشاوندان . و هر كس نيكى به جاى آورد [ و طاعتى اندوزد ] ، براى او در ثواب آن خواهيم افزود. قطعاً خدا آمرزنده و قدرشناس است» .

«بگو: در برابرِ اين [ رسالت ] ، اجرى از شما طلب نمى كنم، جز اين كه هر كس بخواهد ، راهى به سوى پروردگارش [ در پيش ] گيرد» .

«بگو: هر مزدى كه از شما خواستم ، به سود شماست . مزد من ، جز بر عهده خدا نيست، و او بر هر چيزى گواه است» .

حديث

٥١٦٢.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : در كتاب نخستين ، نوشته شده است : «اى پسر آدم! همان گونه كه رايگانْ علم آموختى ، [به ديگران نيز] رايگانْ علم بياموز» .

٥١٦٣.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : عالمان اين امّت ، دو تن اند : يكى آن كه خداوند به او دانشى ارزانى داشته و او آن را به مردم بذل مى كند و براى آن ، مزدى نمى گيرد و آن را به بهايى نمى فروشد . اين ، كسى است كه ماهيان دريا و چارپايان خشكى و پرنده در آسمان ، براى او طلب بخشش مى كنند و با سَرورى و شرافت ، نزد خداوند مى آيد تا آن كه همنشين پيامبران مى شود . ديگرى ، كسى است كه خداوند به او دانشى داده ؛ امّا او در بذل آن به بندگان خدا بخل مى ورزد و براى آن ، مزد مى گيرد و آن را به بهايى مى فروشد . بر دهان چنين كسى در روز قيامت ، از آتشْ لگام مى زنند و شخصى آواز مى دهد : «اين ، كسى است كه خداوند به او دانش داده ؛ امّا او در بذل آن به بندگان خدا بخل كرده و براى آن ، مزد گرفته و آن را به بهايى فروخته است!» . اين چنين خواهد بود تا از حسابْ فارغ شود.