چنان كه گذشت، سيره قطعىِ پيامبران خدا ، عدم درخواست مزد در برابر تبليغ بوده است . آنان به طور مكرّر و مؤكّد ، اعلام مى كردند كه در برابر تلاش هايى كه براى ابلاغ پيام هاى الهى مى كنند ، از مردمْ چيزى نمى خواهند. نخستين پيامبر اولو العزم ، نوح عليه السلام ، صريحا اعلام كرد كه خدماتش به جامعه ، رايگان است . پيامبران ديگر ، همچون : هود، صالح، لوط و شعيب عليهم السلام نيز بدين شيوه عمل مى كردند. امّا نكته در خور تأمّل ، اين است كه پيامبر اسلام، به دستور خداوند متعال، مكلّف شد كه به امّت اعلام كند : «لآ أَسْـالُكُمْ عَلَيْهِ أَجْرًا إِلَا الْمَوَدَّةَ فِى الْقُرْبَى . [١] در برابر آن (تبليغ رسالت) ، پاداشى از شما نمى خواهم ، مگر دوستىِ خويشاوندان» . و در پاسخ اين سؤال كه حكمت اين درخواست چيست، به امر الهى توضيح مى دهد: «قُلْ مَا سَأَلْتُكُم مِّنْ أَجْرٍ فَهُوَ لَكُمْ إِنْ أَجْرِىَ إِلَا عَلَى اللَّهِ. [٢] بگو : «آنچه از شما به عنوان مزد[ ـِ رسالت] خواستم ، به سود شماست . پاداش

[١] . شورا : آيه ٢٣ .[٢] . سبأ : آيه ٤٧ .