بازى براى كودك، جدّى ترين موضوع حيات است . واژه بازى براى بزرگ سالان، مساوى با وقت گذرانى ، بطالت ، غفلت و ... است كه مانع تكامل و تعالى مى گردد؛ امّا در مورد كودك، بستر رشد و تكامل اوست . دوران بازى كودك، دوران تعطيلى تكامل نيست؛ بلكه دوران شكوفايى استعدادهاى او از طريق بازى است . از اين رو ، توصيه شده كه به كودكان خود، اجازه بازى بدهيد [١] و كودكى كه بازى گوش باشد ، در بزرگ سالى، خوش فهم و بردبار مى شود . [٢] حديث دوم، نشانگر نقش اساسىِ بازى در رشد و تعالى شخصيتى انسان است . كودكى كه كودكىِ خود را به وسيله بازى ارضا نكرده باشد ، در بزرگ سالى، رفتارهاى كودكانه از او سر مى زند . «كودكْ صفتى»، از نابه هنجارى هايى است كه برخى افراد در سنين جوانى و بزرگ سالى به آن مبتلا هستند . يكى از علل اين نابه هنجارى، ارضا نشدن كودكى در دوران كودكى است و ارضاى كودكى به وسيله بازى صورت مى گيرد .

ارزشِ بازى از نظر روان شناسى

هر بازى سالم و بارورى كه كودك به آن مشغول مى شود، داراى ارزش هاى بس

[١] ر . ك : حكمت نامه كودك : ص ٢٤٣ (اجازه بازى دادنِ به كودك) .[٢] ر . ك : حكمت نامه كودك : ص ٢٤٣ (ستايش بازى گوشى كودك) .