٥٣٤٤.امام زين العابدين عليه السلام : پيامبر صلى الله عليه و آله به آن دو (امام حسن و امام حسين عليهماالسلام) فرمود : «هم اكنون ، برخيزيد و كُشتى بگيريد» . آن دو از جاى برخاستند تا كشتى بگيرند . فاطمه عليهاالسلام كه براى كارى [از خانه ]خارج شده بود ، بر آنان وارد شد و شنيد كه پيامبر صلى الله عليه و آله مى گويد : «دوباره ، اى حسن ! حسين را محكم بگير و به زمين بزن» . [از اين رو،] به پدر گفت : شگفتا اى پدر ! اين را بر آن ديگرى تحريك مى كنى؟ آيا بزرگ تر را بر كوچك تر تحريك مى كنى ؟! پيامبر صلى الله عليه و آله به او فرمود : «دختر عزيزم ! آيا خشنود نيستى از اين كه من بگويم : اى حسن! حسين را محكم بگير و به زمين بزن ، در حالى كه دوست من جبرئيل عليه السلام مى گويد : اى حسين! حسن را محكم بگير و بر زمين بزن ؟» .

٥٣٤٥.المعجم الكبير ـ به نقل از ابو ايّوب انصارى ـ: بر پيامبر خدا وارد شدم ، در حالى كه حسن و حسين عليهماالسلام نزد ايشان و در آغوش ايشان ، بازى مى كردند . گفتم : اى پيامبر خدا! آيا آنها را دوست مى دارى ؟ فرمود : «چگونه دوستشان نداشته باشم ، حال آن كه آنها دو دسته گل من از دنيايند كه مى بويمشان ؟» .

[١] در برخى مصادر «غرامة الصبى» يا «غرامة الغلام» ثبت شده كه اشتباه به نظر مى رسد . در كتب لغت (مثل جوهرى) واژه اى به عنوان «عرامة الصبى» شناخته شده است ، به خلاف غرامة الصبى . وانگهى معناى «غرامة الصبى» با توضيح و واسطه خوردن بايد توجيه شود ، بدين صورت كه اگر كودك به گونه اى باشد كه خسارت زند و خسارت كارهايش بر عهده پدرش افتد ، در بزرگى حليم مى گردد ؛ ولى در ضبط «عرامه» نيازى به توجيه نيست ؛ چون مستقيما درباره خود كودك است ، نه ولىّ كودك . بنا بر اين ، به نظر مى رسد تصحيف ، صورت گرفته است.