و در هفت سال دوم، بنده است . حال، عبوديت و بندگىِ كودك نسبت به پدر و مادر، نتيجه همان اعتمادى است كه در هفت سال آغاز زندگى نسبت به آنها پيدا كرده است. پيدايش اين حالت در كودك در هفت سالِ دوم زندگى، با عنايت به اين كه اين ايّام، دوران تعليم و تربيت اوست، فوق العاده براى سازندگى او اهمّيت دارد. پس از سپرى شدن هفت سالِ دوم زندگىِ كودك، دوران وزارت او در خانواده فرا مى رسد، چنان كه در ادامه حديث مى خوانيم : و وَزيرٌ سَبعَ سِنينَ. و در هفت سال سوم، دستْ يار (و مشاور) است . در اين دوران، كودك، ديگر بنده و فرمانبر نيست. تكريم شخصيت او در اين دوران، ايجاب مى كند كه او همانند وزير خانواده، مورد مشورت قرار گيرد و كارهايى كه از او بر مى آيد، به وى واگذار گردد (تا مسئوليت پذير شود) و بدين سان، مسئوليت خانواده در تعليم و تربيت كودك، به پايان مى رسد .