حكمت نامه پيامبر اعظم صلَّي الله عليه و آله - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٩٤

من، فقط با خداست»» . يعنى : من هرگز چيزى در مقابل رساندن پيام الهى ، از شما نمى خواهم و همچون ديگر پيامبران خدا ، بى مزد و منّت ، خدمت گزار مردم هستم و آنچه بر آن نامِ مزد نهاده ام ، در واقع، چيزى نيست كه منافع شخصىِ مرا تأمين كند ؛ بلكه به عكس ، براى تأمين منافع شماست و من با اين تعبير لطيف و عاطفى ، خواستم شما را بر حفظ آن بر انگيزم تا پس از من ، از راه صحيح و استوار ، منحرف نگرديد . و براى توضيح بيشتر فرمود: «مَآ أَسْـالُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ إِلَا مَن شَآءَ أَن يَتَّخِذَ إِلَى رَبِّهِ سَبِيلاً . [١] براى آن (تبليغ رسالتم) ، مزدى نمى خواهم ، مگر اين كه هر كس بخواهد ، راهى به سوى پروردگارش [در پيش] گيرد» . بنا بر اين، آنچه پيامبر اسلام به عنوان مزد رسالت خواسته ، در حقيقت ، انتخاب كردن راه خداست ؛ همان راه ارزش هاى دينى و تكامل مادّى و معنوىِ انسان كه تجسّم آن ، در كامل ترين مصاديق رهبران الهى ، يعنى رهبرى الهى تجسّم پيدا مى كند و اهل بيت پيامبر خدا عليهم السلام است . [٢] با عنايت به اين مقدّمه در مورد مزد تبليغ ، چند پرسش ، قابل طرح است: ١. حكمتِ آن همه تأكيد انبياى الهى، مبنى بر نخواستن مزد براى تبليغ رسالت چيست؟ آيا با عنايت به سيره پيامبران الهى ، مبلّغان ـ كه وارثان آنها هستند ـ مى توانند در مقابل تبليغ ، از مردم ، مزد طلب كنند؟ ٢. گرفتن مزد تبليغ ، بدون درخواست آن ، چه حكمى دارد؟ ٣. در صورتى كه تبليغْ رايگان باشد، نيازهاى اقتصادى مبلّغ ، چگونه تأمين مى گردد؟