مى‌بخشد كه با مقدّمات و غذاى حلال باشد و گرنه در جان و دل آدمى نفوذ نمى‌كند؛ حضرت پيامبر صلى الله عليه و آله مى‌فرمايد:
«الْعِبادَةُ مَعَ اكْلِ الْحَرامِ كَالْبِناءِ عَلَى الرَّمْلِ» «١» عبادت همراه با تصرّف و تغذيه حرام همچون بنيان ساختمان بر شنهاى روان است.
حضرت على عليه‌السلام خطاب به كميل مى‌فرمايد:
«يا كُمَيْلُ! انَّ اللِّسانَ يَنْزَحُ مِنَ الْقَلْبِ وَالْقَلْبُ يَقُومُ مِنَ الْغَذاءِ فَانْظُرْ فيما تَغَذّى‌ قَلْبُكَ وَ جِسْمُكَ فَانْ لَمْ يَكُنْ ذلِكَ حَلالًا لَمْ يَقْبَلِ اللَّهُ تَعالى‌ تَسْبيحَكَ وَ لا شُكْرَكَ» «٢» اى كميل! زبان از قلب، سرچشمه مى‌گيرد و قلب با غذا قوام مى‌يابد پس در آنچه كه با آن جسم و جانت تغذيه مى‌شود به خوبى دقت كن كه اگر حلال نباشد خداوند متعال تسبيح و شكر تو را نمى‌پذيرد.
٤- گمراهى ريشه‌دار: پيامدهاى كسب حرام در وجود شخص خلاصه نمى‌گردد، بلكه در نسل او نيز تداوم مى‌يابد؛ امام صادق عليه‌السّلام مى‌فرمايد:
«كَسْبُ الْحَرامِ يَبينُ فِى الذُّرِّيَّةِ» «٣» كسب حرام در نسل آدمى ظاهر مى‌شود.
با توجه به اين آثار منفى مال حرام است كه قرآن با تأكيد فراوان از توليدات، معاملات و تصرّفات غير حلال پرهيز داده و از آن به كسب «باطل» تعبير آورده است. «٤»