٥- ايثار «ايثار» يعنى ترجيح دادن و برگزيدن چيزى يا كسى بر ديگرى، خواه اين ترجيح مثبت باشد يا منفى «١» و در اصطلاح اخلاق، ترجيح و مقدّم داشتن منفعت ديگران است بر خويش و رذائلى چون؛ بخل، احتكار و كم‌فروشى، حرص و طمع، غش در معامله، غصب و سرقت و ... در مقابل آن قرار دارد.
جايگاه ايثار در اخلاق‌ اگر درختى همواره شاداب و سالم باشد و بموقع، برگ و بار دهد و ميوه‌هاى آن نيز به اندازه معمول و مطبوع باشد، چنين درختى مورد پسند و رضايت باغبان است. امّا اگر يك درخت در ميان درختان همنوع خود، بار و برگش بهتر، سايه و طراوتش بيشتر و ميوه‌اش فراوانتر و شيرينتر باشد، از ارزش بالاترى برخوردار خواهد بود.
در ميان فضائل ارزشمند- كه برگ و بار درخت تنومند اخلاق است- ايثار، حكم بهترين آن را دارد و در صدر فضائل جاى گرفته است. چنانكه امير مؤمنان صلوات‌الله‌عليه- كه عنوان نخستين ايثارگر را به خود اختصاص داده است- مى‌فرمايد:
«الْايثارُ احْسَنُ الْاحْسانِ وَ اعْلى‌ مَراتِبِ الْايمانِ» «٢» ايثار، زيباترين احسان و عاليترين مرتبه ايمان است.
امام صادق عليه‌السلام نيز در وصف مؤمنان واقعى مى‌فرمايد: